“One day you will bury your parents, and in that moment you will understand that you lost the only people who wanted to see you go further than them, without envy, without limits and with a heart full of pride.”
ജീവിതത്തിന്റെ പ്രയാണത്തിനിടയിൽ നാമേവരും ഒരുപോലെ ഭയപ്പെടുന്ന, എന്നാൽ നിർദ്ദയം കടന്നുവരുന്ന കഠിനമായൊരു നിമിഷമുണ്ട്. ജന്മം നൽകിയ പുണ്യങ്ങളെ മണ്ണിലേക്ക് ചേർത്തുവെച്ച്, നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ പടിയിറങ്ങേണ്ടി വരുന്ന ആ വേള. അന്ന് രാത്രിയിലെ ശൂന്യമായ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, വറ്റിവരണ്ട അന്തരംഗത്തിൽ നിന്നും ഒരു സ്വരം നമ്മോട് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചുപറയും:
“സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആകാശങ്ങളെക്കാൾ ഉയരത്തിൽ നീ പറന്നുയരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച, നിന്റെ നേട്ടങ്ങളിൽ അസൂയയുടെ കറയില്ലാതെ ആനന്ദിച്ച ആ രണ്ടു മനുഷ്യർ ഇനി ഈ ഭൂമിയിലില്ല.”
നമ്മുടെ വളർച്ചയെന്നത് അവർക്ക് ജീവശ്വാസത്തിന്റെ ഉത്സവമായിരുന്നു. നമ്മുടെ ഓരോ വിജയവും അവരുടെ ആത്മാവിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന അണയാദീപങ്ങളായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം—അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിഷ്കളങ്കവും നിരുപാധികവുമായ ദൈവീകദാനമാണ്.
പെയ്തുതീരാത്ത വത്സല്യക്കടലുകൾ..
നാം പിച്ചവെച്ചു വീണപ്പോഴൊക്കെയും താങ്ങായ കൈകളാണവ. ലോകം മുഴുവൻ നമ്മെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയപ്പോഴും, വിധി പ്രസ്താവിച്ചപ്പോഴും നമുക്കായി നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്നവർ. അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ വത്സല്യവും കരുതലും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ പറയാതെ ബാക്കിവെച്ച മൗനങ്ങളിൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ സ്നേഹത്തിന്റെ മഹാസമുദ്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ചൂടും മഴയും ഏൽക്കാതെ നമ്മെ കാത്തുരക്ഷിച്ച തണൽവൃക്ഷങ്ങളായിരുന്നു അവർ. സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളും യൗവനവും നമ്മുടെ ആനന്ദങ്ങൾക്കായി അവർ എത്രയോ തവണ ഹോമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും! സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹവും പ്രതിഫലം ഇച്ഛിക്കാത്ത പ്രാർത്ഥനയും എന്തെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് അവർ നമുക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. എന്നാൽ, ദുരന്തമെന്തെന്നാൽ ഈ ത്യാഗത്തിന്റെ ആഴം പലരും തിരിച്ചറിയുന്നത് ആ തണൽമരങ്ങൾ പിഴുതെറിയപ്പെടുമ്പോഴാണ്.
ശൂന്യത ബാക്കിവെക്കുന്ന തിരിച്ചറിവുകൾ..
മാതാപിതാക്കൾ ജീവിതത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് കേവലമൊരു രക്തബന്ധമല്ല; ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ നമ്മെ അതുല്യമായി പ്രണയിച്ച രണ്ട് വിശുദ്ധ ഹൃദയങ്ങളെയാണ്. വീട്ടിലെ അവരുടെ ശൂന്യമായ കസേരകളും അണഞ്ഞുപോയ ശാസനകളും നമ്മെ പിന്നീട് വിടാതെ പിന്തുടരും. എന്നാൽ, ആ ശൂന്യതയ്ക്കൊപ്പം ഒരു വലിയ അദൃശ്യ ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി അവർ നമുക്ക് കൈമാറുന്നുണ്ട്.
“മകനേ/മകളേ… ഞങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിലും നീ വളരുക, ആകാശങ്ങളോളം ഉയരുക. നിന്റെ ഓരോ ചുവടും ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ തുടർച്ചയാണ്…” എന്ന മൗനസന്ദേശം.
നമ്മുടെ ഓരോ നന്മയും അവർക്കുള്ള നിത്യപൂജയാണ്. നമ്മൾ നേടുന്ന ഓരോ വിജയവും അവർ നമുക്കായി സഹിച്ച നൊമ്പരങ്ങൾക്ക് സമർപ്പിക്കുന്ന നന്ദിപുഷ്പങ്ങളാണ്. പരാജയങ്ങളുടെ ഇരുട്ടിൽ പതറുമ്പോൾ നമുക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഇപ്പോഴും ഉയരുന്ന ആ പഴയ ധൈര്യപ്പെടുത്തൽ അവരുടെ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം തന്നെയാണ്.
വൈകിപ്പോകുന്ന തിരിച്ചുനൽകലുകൾ..
ഇന്നത്തെ യാന്ത്രിക ലോകത്ത്, അതിവേഗപ്പാച്ചിലുകൾക്കിടയിൽ പലർക്കും മാതാപിതാക്കളുടെ നിശ്ശബ്ദ പ്രയത്നങ്ങളും വിയർപ്പുതുള്ളികളും മറന്നുപോകുന്നു എന്നത് ഒരു സാമൂഹിക അപചയമാണ്. മാതാപിതാക്കളെ വെറും ബാധ്യതകളായി കണ്ട് വൃദ്ധസദനങ്ങളുടെ നാലുചുവരുകളിലേക്ക് തള്ളുന്ന പുതിയൊരു സംസ്കാരം നമ്മുടെ മലയാളി കുടുംബങ്ങളിലേക്ക് പോലും പടരുന്നത് അത്യന്തം വേദനാജനകമാണ്.
നാം പലപ്പോഴും ഈ സത്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ വൈകിപ്പോകുന്നു.
മരണാനന്തര ചടങ്ങുകളിലെ ആർഭാടങ്ങളോ വിലാപകാവ്യങ്ങളോ അല്ല അവർക്ക് നൽകേണ്ടത്.അവർ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെയാവട്ടെ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ തിരിച്ചുനൽകലുകൾ.
-തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഓർത്തുവെച്ച് വീട്ടിലേക്കൊരു ഫോൺ കോൾ.
അമ്മയുടെ കൈകൊണ്ട് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം വാങ്ങി കുടിക്കുന്നതിലെ ആനന്ദം.
അച്ഛന്റെ ആവർത്തന വിരസമായ പഴയ അനുഭവങ്ങൾ ഒരല്പം ക്ഷമയോടെ കേട്ടിരിക്കുന്നത്.
അവരുടെ ചുളിവുവീണ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിക്കുന്നത്.
ഇവയാണ് നാം അവർക്ക് നൽകേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ഉപഹാരങ്ങൾ. അവർക്കൊപ്പം നടക്കാൻ പ്രായം അനുവദിക്കുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ ആ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിക്കുക, അവരുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിന് കാതോർക്കുക.
പ്രാർത്ഥനയോടെ…
ഒരു ദിവസം അവർ നമ്മെ വിട്ടുപിരിയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വറ്റാത്ത വിലാപങ്ങളിൽ നിന്നും പശ്ചാത്താപത്തിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ, അവർ ഒപ്പമുള്ള ഈ നിമിഷങ്ങളെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കുക. അവർ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ നട്ടുനനച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ വരുംതലമുറയ്ക്കുള്ള നന്മയായി പുഷ്പിക്കട്ടെ.
ഈ കുറിപ്പ് വെറുമൊരു അക്ഷരക്കൂട്ടമായി മാറാതെ, വായനക്കാരുടെ ഉള്ളിൽ നന്ദിയുടെയും വത്സല്യത്തിന്റെയും ഒരു ചെറുവിളക്കായി മാറുമെങ്കിൽ, അതാണ് ഈ എഴുത്തിന്റെ സാഫല്യം. മാതാപിതാക്കളെ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആദരിക്കുന്ന, അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ഒരു ഉദാത്തമായ സംസ്കാരം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ വീണ്ടും തളിർക്കട്ടെ. കാരണം, അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഓർക്കാൻ മാത്രമേ നമുക്ക് ആയുസ്സുണ്ടാകൂ, തിരിച്ചുനൽകാൻ ഒരൊറ്റ നിമിഷം പോലും കിട്ടില്ല!
പുതുതലമുറയ്ക്ക് ഒന്നിനും നേരമില്ല..
എന്താ ചെയ്ക