പ്രശസ്ത ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരൻ ആൽബേർ കാമ്യു (Albert Camus) തന്റെ ‘ദി പ്ലേഗ്’ (The Plague) എന്ന വിഖ്യാത നോവലിൽ എഴുതി: “ഒരു നഗരത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള എളുപ്പവഴി അവിടുത്തെ മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജോലിചെയ്യുന്നു, എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നു, എങ്ങനെ മരിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കലാണ്.” കാമ്യു ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആ വാചകം അല്പം തിരുത്തുമായിരുന്നു. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ജനാധിപത്യം അളക്കേണ്ടത് അവിടുത്തെ ഭരണകൂടം ഇന്റർനെറ്റിന് എത്രമാത്രം വേലി കെട്ടുന്നു എന്ന് നോക്കിയാണ്!
കഴിഞ്ഞ ദിവസം ലൈബ്രറിയിലെ ഇരുണ്ട കോണിലിരുന്ന് ഒരു വിദേശ മാഗസിൻ മറിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അർജന്റീനിയൻ എഴുത്തുകാരൻ ഹോർഹെ ലൂയിസ് ബോർഹെസിന്റെ (Jorge Luis Borges) ‘അനന്തമായ ലൈബ്രറി’ എന്ന സങ്കല്പം പോലെ വിസ്തൃതമായ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ പൂട്ടിടാൻ കേന്ദ്ര ഗവൺമെന്റ് ഭാവിക്കുന്നുപോലും. ചിരിയാണ് വന്നത്. നിരോധിക്കപ്പെട്ട ചില ആപ്പുകളും ടെലിഗ്രാമും ആളുകൾ വിപിഎൻ (VPN) വഴി കാണുന്നു എന്നതാണത്രേ കുറ്റം. വിഡ്ഢിത്തത്തിന് ഒരു അതിരില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചുപോകുന്നു. വിലക്കപ്പെട്ട കനി തിന്നാനാണ് മനുഷ്യന് എപ്പോഴും ആവേശം എന്ന് ലൂസിഫറിന്റെ കഥയെങ്കിലും ഈ ഭരണകർത്താക്കൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ ആവോ?
എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത് സ്വീഡനിലെ ഉപ്പ്സാല യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പ്രൊഫസർ അശോക് സ്വെയ്ന്റെ (Ashok Swain) മുഖമാണ്. അദ്ദേഹം എക്സിൽ (X) എഴുതുന്ന വിപ്ലവകരമായ ചിന്തകൾ ഇന്ത്യയിലിരുന്ന് വായിക്കാൻ നോക്കിയാൽ കാണില്ല! ‘ഹിന്ദുത്വ വാച്ച്’ എന്ന വെബ്സൈറ്റിന്റെ വിധി മറ്റൊന്നല്ല. ഇവിടെ നടക്കുന്ന വിദ്വേഷങ്ങളെയും ഭരണകൂട ഭീകരതയെയും കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നവരെ പിടിച്ച് ഇരുട്ടറയിലാക്കുക, എന്നിട്ട് ഞങ്ങൾ പറയുന്നതുമാത്രം ജനങ്ങൾ കേട്ടാൽ മതിയെന്ന് വാശിപിടിക്കുക! മിലൻ കുന്ദേര (Milan Kundera) തന്റെ നോവലുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, “അധികാരത്തിനെതിരെയുള്ള മനുഷ്യന്റെ പോരാട്ടം എന്നത് വിസ്മൃതിക്കെതിരെയുള്ള ഓർമ്മകളുടെ പോരാട്ടമാണ്.” ഇവിടെ ഭരണകൂടം ഓർമ്മകളെയും സത്യങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുന്നു.
ടുണീഷ്യൻ എഴുത്തുകാരൻ അബുൽ ഖാസിം അൽ ശാബി തന്റെ ഒരു കവിതയിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്: “ജനത ഒരുനാൾ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, വിധി അതിന് വഴങ്ങുക തന്നെ ചെയ്യും; ഇരുണ്ട രാത്രികൾ ഒടുങ്ങുക തന്നെ ചെയ്യും.” ഈ ഡിജിറ്റൽ ഇരുണ്ട രാത്രികളും ഒരുനാൾ ഒടുങ്ങും. കോർപ്പറേറ്റ് ഭീമന്മാർക്കും മെറ്റയ്ക്കും (Meta) വേണ്ടി പരവതാനി വിരിക്കാൻ പൗരന്റെ സ്വകാര്യതയെ അടിയറവ് വെക്കുന്ന ഭരണാധികാരികൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെടും എന്നതിന് കാലം സാക്ഷിയാണ്.
വായനക്കാരുടെ കത്തുകൾ
കോട്ടയത്തുനിന്നും പ്രൊഫ. സദാനന്ദൻ ഒരു കത്ത് അയച്ചിരിക്കുന്നു. സമകാലിക മലയാള കവിതകളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആത്മീയ ശൂന്യതയെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്കണ്ഠ. സദാനന്ദന്റെ കത്ത് എന്നെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഇന്ന് മലയാളത്തിൽ എഴുതപ്പെടുന്ന പല കവിതകൾക്കും ഭാവുകത്വത്തിന്റെ ദൈന്യത ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. രൂപഭദ്രതയോ ദാർശനിക ഗാംഭീര്യമോ ഇല്ലാത്ത വാക്കുകളുടെ കൂട്ടമായി കവിത അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ കവിതയെന്ന ആത്മാവിന്റെ മാധ്യമത്തെ നാം പൂർണ്ണമായി കൈവെടിയേണ്ടതില്ല.
മലയാള കവിതയുടെ ഈ ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ മനം മടുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നത് ലോകസാഹിത്യത്തിന്റെ ക്ലാസ്സിക്കുകളിലാണ്. ദസ്തയേവ്സ്കിയുടെ ‘കുറ്റവും ശിക്ഷയും’ (Crime and Punishment) വീണ്ടുമൊന്ന് എടുത്തു വായിക്കൂ സദാനന്ദൻ. മഹത്തായ ആ നോവലിലെ റസ്കോൽനിക്കോവിന്റെ ആത്മസംഘർഷങ്ങളിലൂടെയും പശ്ചാത്താപത്തിലൂടെയും കടന്നുപോകുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആത്മീയമായ ഔഷധം മറ്റെവിടെ കിട്ടും? ക്ലാസ്സിക്കുകൾ നൽകുന്ന ആ ദാർശനിക ഗൗരവം ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമ്മുടെ പുതിയ എഴുത്തുകാർക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നത് കഷ്ടം എന്നേ പറയേണ്ടൂ. സാഹിത്യം വെറുമൊരു വിനോദമല്ല, അത് മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക ജീവിതത്തിന്റെ കണ്ണാടിയാണ്.
