കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു വാരികയിൽ വന്ന പ്രമുഖനായ ഒരു മലയാള കവിയുടെ കവിത വായിക്കാൻ ഇടയായി. വരികൾക്ക് നല്ല ഒഴുക്കുണ്ട്, അലങ്കാരങ്ങളുടെ ബഹളമുണ്ട്. എന്നാൽ വായിച്ചു തീർന്നപ്പോൾ മനസ്സിൽ എന്താണ് അവശേഷിച്ചത്? ശൂന്യത മാത്രം. ഒരു പൂത്ത തേക്ക് കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കൺകുളിർമയുണ്ട്, പക്ഷേ അതിനപ്പുറം അത് ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്നില്ല. സ്പാനിഷ് കവി ഫെഡറിക്കോ ഗാർസിയ ലോർക്ക (Federico García Lorca) ഒരിക്കൽ എഴുതി: “കവിത ഒരേസമയം ആത്മാവിന്റെ വിലാപവും നൃത്തവുമായിരിക്കണം.”
ഇവിടെ നൃത്തമുണ്ട്, എന്നാൽ വിലാപമില്ല. ആന്തരമനുഷ്യനെ (The Inner Being) ഉണർത്താത്ത ഇത്തരം അലങ്കാരപ്പണികൾ വെറും കപടലാവണ്യമാണ്. തങ്കപ്പൻ ചേട്ടൻ്റെ പീടികയിലെ ചായക്കൂട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കിയ പലഹാരം പോലെയാണ് ഈ കവിത; പുറമെ തിളക്കമുണ്ട്, അകത്ത് ജീവനില്ല.
കവിതയിലെ ഈ കപടത തന്നെയാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തെയും ഭരിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി പത്രങ്ങൾ തുറന്നാൽ വടകരയിലെ ആ കപട സ്ക്രീൻഷോട്ട് വിവാദത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ മാത്രമാണ് കാണാനുള്ളത്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ താത്വികാചാര്യന്മാർ പ്രതിരോധത്തിലായിരിക്കുന്നു. മാർക്സിന്റെയും ഏംഗൽസിന്റെയും ദർശനങ്ങൾ വായിച്ചു വളർന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം ഇന്ന് വെറുമൊരു അജ്ഞാത സ്ക്രീൻഷോട്ടിന്റെ നിഴലിൽ ഒളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ കഷ്ടം തോന്നുന്നു. ഫ്രഞ്ച് ചിന്തകനായ വോൾട്ടയർ (Voltaire) ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളെ അസംബന്ധങ്ങൾ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്ക്, നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് ക്രൂരതകൾ ചെയ്യിക്കാനും കഴിയും.”
രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് ലാവണ്യബോധവും സത്യസന്ധതയും പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അവിടെ അവശേഷിക്കുന്നത് വടകരയിൽ കണ്ടതുപോലെയുള്ള കപട നാടകങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അധികാരത്തിന്റെ ചതുരംഗപ്പാളയത്തിൽ സ്വന്തം മുഖം മൂടി രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി അവർ ചമയ്ക്കുന്ന ഇത്തരം സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾക്ക് ഷേക്സ്പിയറുടെ ‘മാക്ബെത്’ (Macbeth) നാടകത്തിലെ ലേഡി മാക്ബെത്തിന്റെ കൈകളിലെ രക്തക്കറയുടെ ഗന്ധമുണ്ട്. എത്ര കഴുകിയാലും ആ കറ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ മാർക്സിസ്റ്റ് ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് കഴിയില്ല.
തകഴിയുടെ യാഥാർത്ഥ്യവും മാർക്വേസിന്റെ മാന്ത്രികതയും
മലയാളത്തിലെ സമകാലിക നോവലുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും നിരാശയാണ് ഫലം. ഭൂരിഭാഗം എഴുത്തുകാരും വെറും ദിനവൃത്താന്തങ്ങൾ പകർത്തിയെഴുതുന്ന പത്രപ്രവർത്തകരെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു. തകഴിയെ ഞാൻ പണ്ട് ‘ക്രോണിയലർ’ (Chronicler) എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പലർക്കും നെറ്റിചുളിഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ നോവലിസ്റ്റുകൾ അതിലും കഷ്ടമാണ്. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ അപ്പാടെ പകർത്തിവെക്കാനറിയാം, എന്നാൽ അതിന് സാഹിത്യത്തിന്റെ ഉദാത്തമായ ഭാവം നൽകാനറിയില്ല.
കൊളംബിയൻ വിസ്മയം ഗബ്രിയേൽ ഗാർഷ്യ മാർക്വേസ് (Gabriel García Márquez) അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാന്ത്രിക റിയലിസത്തിലൂടെ വിശ്വസാഹിത്യത്തെ കീഴടക്കിയത് വെറുമൊരു ചരിത്രവിവരണം കൊണ്ടല്ല. യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് മുകളിൽ അദ്ദേഹം തീർത്ത കാൽപ്പനികതയുടെയും മിത്തിന്റെയും അത്ഭുത ലോകം കൊണ്ടാണ്. ‘ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വർഷങ്ങൾ’ (One Hundred Years of Solitude) വായിക്കുമ്പോൾ മക്കോണ്ടോ എന്ന ഗ്രാമം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങും. മലയാളത്തിൽ ഇന്ന് അങ്ങനെയൊരു സർഗ്ഗാത്മക മാന്ത്രികത കാണണമെങ്കിൽ നാം എത്രയോ ദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു!
പ്രിയങ്കും ആർ.എസ്.എസും: അധികാരത്തിന്റെ കപട ഭാഷ്യങ്ങൾ ആണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്, നോവലിലെ ഈ ദാരിദ്ര്യം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിലും കാണുന്നത്. കർണാടകയിൽ നിന്നുള്ള മന്ത്രി പ്രിയങ്ക് ഖാർഗെ ആർ.എസ്.എസിനെതിരെ നടത്തിയ ചില പ്രസ്താവനകളും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ ബി.ജെ.പി എം.പിമാരുടെ വാദപ്രതിവാദങ്ങളും കാണുകയുണ്ടായി. നമ്മുടെ സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ എത്രത്തോളം ദരിദ്രമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഒടുവിലത്തെ ഉദാഹരണമാണിത്. ഇവർക്കൊന്നും ചരിത്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ താല്പര്യമില്ല. ജർമ്മൻ നോവലിസ്റ്റ് ഗുന്തർ ഗ്രാസ് (Günter Grass) തന്റെ ‘ദി ടിൻ ഡ്രം’ (The Tin Drum) എന്ന നോവലിൽ ഫാസിസത്തിന്റെയും കപട ദേശീയതയുടെയും ഭീകരതയെ ഒരു കുട്ടിയുടെ ദൃഷ്ടിയിലൂടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നുണ്ട്.
ഇവിടെയുള്ള നേതാക്കൾ പരസ്പരം ചെളിവാരിയെറിയുമ്പോൾ തങ്ങൾ എത്രമാത്രം ബാലിശമായാണ് പെരുമാറുന്നതെന്ന് ഓർക്കുന്നില്ല. ഒരു പുസ്തകം പോലും തികച്ചു വായിക്കാത്ത, ചരിത്രബോധമില്ലാത്ത ജനപ്രതിനിധികൾ നയിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് എങ്ങനെയാണ് ഉദാത്തമായ സംസ്കാരം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയുക?
രാജഭവനിലെ പടയൊരുക്കങ്ങളും മാക്കിയവെല്ലിയൻ തന്ത്രങ്ങളും
കേരളത്തിലെ ഗവർണർ രാജേന്ദ്ര അർലേക്കർ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ യോഗം വിളിച്ചുചേർത്തതും അതിനെച്ചൊല്ലി ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും നടത്തുന്ന പോരുകളുമാണ് മറ്റൊരു കൗതുകം. ഗവർണർ പദവി എന്നത് പലപ്പോഴും ജനാധിപത്യത്തിലെ ഒരു ‘അലങ്കാരവസ്തു’ മാത്രമായി മാറേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ അദ്ദേഹം സജീവമായി ഇറങ്ങിക്കളിക്കുന്നു.
ഇത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത് നിക്കോളോ മാക്കിയവെല്ലിയുടെ (Niccolò Machiavelli) ‘ദി പ്രിൻസ്’ (The Prince) എന്ന വിഖ്യാത ഗ്രന്ഥമാണ്. അധികാരം എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കണം, എങ്ങനെ നിലനിർത്തണം എന്ന് മാക്കിയവെല്ലി ഭരണാധികാരികളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഇവിടുത്തെ ഗവർണറും സർക്കാരും തമ്മിലുള്ള ഈ പോര് മാക്കിയവെല്ലിയൻ തന്ത്രങ്ങളുടെ വെറുമൊരു പ്രാദേശിക പതിപ്പ് മാത്രമാണ്. ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളെ വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, അധികാരത്തിന്റെ ചെങ്കോലിനായി ഇവർ നടത്തുന്ന ഈ മൂപ്പിളമ തർക്കം കാണാൻ നല്ല രസമുണ്ട്, ഒരു വിഡ്ഢിനാടകം കാണുന്നതുപോലെ!
ലെബനാനിലെ വിലാപവും വഴിമുട്ടുന്ന സമാധാന ചർച്ചകളും
പ്രാദേശിക തർക്കങ്ങളിൽ നിന്ന് നാം അല്പം മാറി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ലെബനാനിൽ ബോംബുകൾ വർഷിക്കപ്പെടുന്നു, യു.എസ്-ഇറാൻ സമാധാന ചർച്ചകൾ വഴിമുട്ടി നിൽക്കുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങൾ ഇതിനെ വെറുമൊരു യുദ്ധവാർത്തയായി നൽകുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സ് പോകുന്നത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ്. റഷ്യൻ സാഹിത്യത്തിലെ അതികായനായ ലിയോ ടോൾസ്റ്റോയ് (Leo Tolstoy) ‘യുദ്ധവും സമാധാനവും’ (War and Peace) എന്ന നോവലിൽ യുദ്ധത്തിന്റെ നിരർത്ഥകതയെക്കുറിച്ച് ദീർഘമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. കച്ചവടക്കാരനായ തിരുമ്പിനു കുറുക്കന്റെ ബുദ്ധിയാണ്.
യുദ്ധം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന വിജയങ്ങൾ വെറും മിഥ്യയാണെന്ന് ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ലെബനാനിലെ തെരുവുകളിൽ ചോരയൊഴുകുമ്പോൾ, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെയും വൻശക്തികളുടെയും സമാധാന ചർച്ചകൾ വെറും ഉപചാരവാക്കുകളായി മാറുന്നു. ആൽബേർ കമ്യു (Albert Camus) തന്റെ ‘ദി പ്ലേഗ്’ (The Plague) എന്ന നോവലിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ ദുരന്തങ്ങൾ മനുഷ്യൻ സ്വയം വരുത്തിവെക്കുന്ന പ്ലേഗ് ബാധകളാണ്. ഇതിൽ നിന്ന് ലോകത്തിന് എന്നാണ് മോചനം? അത് പോലെ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ഗസ്സയെ മറന്നിരിക്കുന്നു ഓർമ്മിക്കുന്നത് മുഴുവനായും ഹോർമുസ് തന്നെ അവിടെ നികുതി പിരിക്കാൻ ഒടുവിൽ അമേരിക്ക തന്നെ എത്തുമെന്നറിയുന്നു.
വായനക്കാരാ, നീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവോ?
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാരോട് എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളത് ഒന്നേയുള്ളൂ, നിങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവോ? ചങ്ങമ്പുഴയുടെ കവിതകൾ വായിച്ച് കണ്ണീർ വാർക്കുകയും, പ്രകൃതിയുടെ നിഗൂഢ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തിരുന്ന ആ പഴയ സഹൃദയത്വം നിങ്ങൾക്ക് നഷ്ടമായിക്കഴിഞ്ഞോ?
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ തിരക്കിൽ വിലകുറഞ്ഞ പൈങ്കിളി സാഹിത്യവും വാങ്ങി ട്രെയിൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് വിശ്വസാഹിത്യത്തിലെ മുത്തുകൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള താല്പര്യമില്ലാതെ പോകുന്നു. തോമസ് മാന്റെയോ (Thomas Mann) യസുനാരി കവബാത്തയുടെയോ (Yasunari Kawabata) കൃതികളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ മടിക്കുന്ന മലയാളിയുടെ വായനാശീലം കഷ്ടം എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ! വായന എന്നത് ഒരു തപസ്യയാണ്, അതില്ലെങ്കിൽ നാം വെറും ജീവച്ഛവങ്ങളായി മാറും.
ചോദ്യോത്തരം
ചോദ്യം: സാർ, പുതിയ എഴുത്തുകാർക്ക് അങ്ങ് നൽകുന്ന ഉപദേശം എന്താണ്?
ഉത്തരം: ഉപദേശങ്ങൾ കൊണ്ട് ആരും നല്ല എഴുത്തുകാരാകില്ല. എങ്കിലും ഒന്നു പറയാം, പ്രശസ്തിക്ക് വേണ്ടി ധൃതി കൂട്ടരുത്. അപ്പൂപ്പൻതാടി മരം അതിന്റെ വിത്തുകളെ കാറ്റിൽ പറത്തിവിടുന്നത് അത് അറിയുന്നതേയില്ല. കലയുടെ നിർമ്മിതിയും അതുപോലെയായിരിക്കണം. നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അത് സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകി വരണം. അല്ലാതെ നിർബന്ധിച്ച് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഹാസ്യവും കൃത്രിമമായ ഭാവതീവ്രതയും വായനക്കാരൻ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയും. ആദ്യം നല്ല ലോകസാഹിത്യം വായിക്കൂ, എന്നിട്ട് പേന കയ്യിലെടുക്കൂ.
ചോദ്യം: സാർ, ഇന്നത്തെ വാർത്താ ചാനലുകളിലെ ചർച്ചകളെ എങ്ങനെ കാണുന്നു?
ഉത്തരം: ചാനൽ ചർച്ചകൾ ഞാൻ കാണാറേയില്ല. അത് വെറും കോലാഹലമാണ്. ഫെഡോർ ദസ്തയേവ്സ്കിയുടെ (Fyodor Dostoevsky) ‘കുറ്റവും ശിക്ഷയും’ (Crime and Punishment) വായിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന മാനസിക വ്യാപാരങ്ങളോ ആത്മസംഘർഷങ്ങളോ ഒന്നും തരാൻ ഈ നാലുപേർ ഇരുന്ന് അലറുന്ന ചർച്ചകൾക്ക് കഴിയില്ല. വായനക്കാരും പ്രേക്ഷകരും സ്വന്തം ബുദ്ധി പണയം വെക്കാതിരുന്നാൽ നന്ന്.
