ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണമായ പാതകളിൽ സഹോദരങ്ങൾ എപ്പോഴും നമുക്കൊപ്പം നടന്നെന്നു വരില്ല; എന്നാൽ നമ്മുടെ ജീവിതകഥയുടെ ഓരോ താളിലും അവരുടെ അടയാളങ്ങൾ മായാതെ കിടപ്പുണ്ടാകും. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും നിഷ്കളങ്കവും ബലഹീനവുമായ പതിപ്പിനെ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചവർ സഹോദരങ്ങൾ മാത്രമാണ്. നാം ആരാണെന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിയാത്ത, ലോകമെന്നത് വീടിന്റെ അതിരുകൾ മാത്രമായിരുന്ന, സങ്കടങ്ങൾക്ക് മിനിറ്റുകളുടെ ആയുസ്സ് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഭൂതകാലത്തിൽ അവർ നമുക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വാർത്ഥതയുടെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ‘പങ്കുവെക്കലിന്റെ’ മഹിമ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത് സഹോദരബന്ധങ്ങളാണ്.
കലഹിക്കാനും അതേവേഗത്തിൽ ക്ഷമിക്കാനും നമ്മൾ പഠിച്ചതും അവരിൽ നിന്നാണ്. സ്നേഹം എപ്പോഴും മൃദുലമായിരിക്കണമെന്നില്ല; ചിലപ്പോൾ അത് കർക്കശവും ബഹളമയവുമാകാം, എങ്കിലും അതിൽ മായം കലർന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല.
സൗഹൃദങ്ങളും ഇതര ബന്ധങ്ങളും ജീവിതത്തിന്റെ പിൽക്കാല ഘട്ടങ്ങളിലാണ് കടന്നുവരുന്നത്. എന്നാൽ സഹോദരങ്ങൾ തുടക്കം മുതലേ കൂടെയുള്ളവരാണ്. നമ്മുടെ വീഴ്ചകളും പരാജയങ്ങളും മാറ്റങ്ങളുമെല്ലാം കണ്ടിട്ടും, നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തെ അതിന്റെ വേരുകളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നു.
ഒരു സഹോദരന്റെയോ സഹോദരിയുടെയോ പ്രാധാന്യം അളക്കേണ്ടത് നിരന്തരമായ ഫോൺ വിളികളിലൂടെയോ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെയോ അല്ല. മറിച്ച്, ജീവിതത്തിൽ എന്ത് പ്രതിസന്ധിയുണ്ടായാലും ഒരേ രക്തവും ഒരേ ഓർമ്മകളും ഒരേ ഉത്ഭവവും പങ്കിട്ട ഒരാൾ കൂടെയുണ്ടെന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ് ആ ബന്ധത്തിന്റെ കരുത്ത്.
വ്യത്യസ്ത ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളോ, ദൂരമോ, അഹംഭാവമോ മനുഷ്യരെ പരസ്പരം അകറ്റിയേക്കാം. എങ്കിലും ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിൽ വളർന്ന, ഒരേ കഥകൾ കേട്ടുറങ്ങിയ ആ സുന്ദരമായ ബാല്യകാലത്തെ മായ്ച്ചുകളയാൻ കാലത്തിന് പോലുമാകില്ല.
സഹോദരങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിക്കുക; അവർ പൂർണ്ണരായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവർക്ക് പകരക്കാരായി ഈ ഭൂമിയിൽ മറ്റാരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞാലും, നാം എവിടെനിന്ന് വന്നു എന്നതിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ് സഹോദരങ്ങൾ. പലപ്പോഴും, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ നമ്മുടെ പഴയ നിഷ്കളങ്കതയിലേക്ക് തിരികെ നടക്കാനുള്ള ഏകപാലവും അവർ മാത്രമായിരിക്കും.
