രാത്രിയുടെ നീലമൂടിയിൽ
നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ
വഴിതെറ്റിയൊരു ചിരിയായി ഞാൻ —
സ്വപ്നങ്ങളുടെ പാതകൾ തേടുന്ന
സ്വപ്നസഞ്ചാരി.
മിഴികൾ പൂട്ടുമ്പോൾ മാത്രം
തുറന്ന് കിടക്കുന്ന ഒരു ലോകം,
വാക്കുകൾക്ക് നിറമേകുന്ന
നിശബ്ദതക്കും ചിറകുകൾ വളരുന്ന
ആ അത്ഭുത നാഴികയിൽ
ഞാൻ എന്നെ കണ്ടെത്തുന്നു.
തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന ചന്ദ്രപ്രകാശം
ഒരു ഭൂപടമാകുന്നു,
കാറ്റിന്റെ സിരകൾ
എന്നോട് വഴികൾ പറയുന്നു.
നാളെയെ കുറിച്ചോ ഇന്നെ കുറിച്ചോ
ആലോചിക്കാതെ —
ഹൃദയം പറയുന്ന ദിശയിലേക്ക്
ഒരു ചുവടു, മറ്റൊരു ചുവടു…
അങ്ങനെ ഞാൻ യാത്രചെയ്യുന്നു.
സ്വപ്നങ്ങൾ പൊളിഞ്ഞാൽ
അവയുടെ കഷണങ്ങൾ പോലും
നക്ഷത്രം പോലെ മിന്നും;
വിശ്വാസം കൈവിടാത്ത
ഒരൊറ്റ യാത്രക്കാരനാണ് ഞാൻ —
സ്വപ്നങ്ങളെ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ
തുടിച്ചുനിൽക്കുന്ന
സ്വപ്നസഞ്ചാരി.
