ഓർമ്മകളുടെ സുഗന്ധവും നനഞ്ഞ വഴികളും മട്ടന്നൂരിലെ ആ ചെറിയ ചായക്കടയിലേക്ക് രാത്രിയുടെ കറുത്ത നിഴലുകൾ വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു. പുറത്ത് നേർത്ത നിലാവ് പെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും കാറ്റിന് എന്തോ ഒരു അശുഭലക്ഷണം പോലെ തണുപ്പായിരുന്നു.
നനഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിൽ മണ്ണിൽ വീണുകിടക്കുന്ന ഇലകളുടെ മരവിപ്പും ഓർമ്മകളുടെ സുഗന്ധവും കലർന്നിരുന്നു.
ആ ചായക്കടയിൽ അപ്പോഴും റേഡിയോ പഴയൊരു പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ചൂടുചായ ഊതിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ശുഹൈബ് തന്റെ സുഹൃത്ത് റിയാസിന്റെ തോളിൽ തട്ടി ചിരിച്ചു. കൂട്ടുകാർ തമ്മിൽ കൂടുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിൽ എപ്പോഴും നാടിന്റെ നന്മയും വീട്ടിലെ സങ്കടങ്ങളുമായിരുന്നു അവരുടെ ചർച്ച.
“ഡാ റിയാസേ… പെങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിന് ഇനി അധികം നാളില്ല. ഗൾഫിൽ കിടന്ന് ചോരനീരാക്കിയ കാശാണ്. എല്ലാം ഭംഗിയായി നടത്തണം. പട്ടിണിയുടെ ആ പഞ്ഞമാസങ്ങളിൽ നമ്മൾ അനുഭവിച്ച സങ്കടങ്ങൾ തീർക്കണം. അതിനിടയിൽ ഈ പാർട്ടിപ്പണി എന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്നാൽ മതിയോ എന്ന് ഉമ്മ എപ്പോഴും ചോദിക്കും.
റിയാസ് നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “അതിന് നീ നാട്ടിലെ പാവങ്ങളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ ശുഹൈബേ ഈ നാട് നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്?
നീ പേടിക്കേണ്ട, നമ്മളുണ്ടാവും കൂടെ. ഒന്നിനും ഒരു കുറവും വരില്ലടാ…
എന്നാൽ, ആ കടയ്ക്ക് പുറത്ത് കറുത്ത ഇരുട്ടിൽ കാളകൂട വിഷം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഒരു സംഘം കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് രാഷ്ട്രീയം ജനസേവനമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് വിയോജിക്കുന്നവരെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഭീകരതയായിരുന്നു.
ചുവന്ന ഇരുട്ടിലെ നിലവിളി പെട്ടെന്നാണ് ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ബോംബ് പൊട്ടിയത്. കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും പുകപടലങ്ങളും ചായക്കടയെ വിഴുങ്ങി.
“ഓടിക്കോടാ ശുഹൈബേ! ചതിയാണ്!” റിയാസ് നിലവിളിച്ചു…
പുകയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് തിളങ്ങുന്ന വടിവാളുകളുമായി ആകാശും കൂട്ടരും പാഞ്ഞടുത്തു…
വടിവാളിന്റെ ആദ്യ വെട്ട് റിയാസിന്റെ തോളിൽ പതിച്ചു. അവൻ ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയില്ലാതെ, നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിസ്സഹായനായി നിന്ന ശുഹൈബിനെ ആ നരാധമന്മാർ വളഞ്ഞു.
ആയുധങ്ങളുടെ തിളക്കത്തിന് മുന്നിൽ ചോര മരവിച്ച ശുഹൈബ് കൊലയാളികളോട് വൈകാരികമായി യാചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“വേണ്ടടാ… എന്നെ വെട്ടല്ലേ…
ഞാൻ കൈകൂപ്പാം… അവൻ കൈകൾ കൂപ്പി അവരുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു… എന്റെ ഉമ്മയും പെങ്ങന്മാരും…
ഞാൻ മാത്രമാണവർക്ക്… പുകയുന്ന ഒരടുപ്പ് പോലുമില്ലാത്ത ആ വീട്ടിൽ ഞാൻ ചെന്നില്ലെങ്കിൽ അവർ പട്ടിണിയാവും…
എന്നെ കൊല്ലരുതേടാ… ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കാലുപിടിക്കാം…
“നിനക്ക് പാർട്ടിയെ എതിർക്കാൻ അത്ര ധൈര്യമായോടാ..? അട്ടഹാസത്തോടെ വടിവാൾ ശുഹൈബിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
“അമ്മേ…
എന്നൊരു മുറിഞ്ഞ നിലവിളി മാത്രമാണ് ആ രാത്രിയിൽ മട്ടന്നൂർ കേട്ടത്. മൃഗീയമായ ലഹരിയോടെ അവർ ആ ശരീരത്തിൽ മുപ്പത്തിയേഴിലധികം തവണയാണ് വെട്ടിപ്പിളർന്നത്…
ചുടുചോര തെറിച്ചു വീണ് ആ മണ്ണ് ചുവന്നു…
ചോര വാർന്ന്, ജീവനായി ആ മണ്ണിൽ കിടന്ന് പിടയുമ്പോഴും ആ നരാധമന്മാരുടെ മുഖത്ത് പൈശാചികമായ ചിരിയായിരുന്നു.
കൊലപാതകം കഴിഞ്ഞ് അവർ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
ഉമ്മറപ്പടിയിലെ വിലാപങ്ങൾ
മട്ടന്നൂരിലെ ആ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് ശുഹൈബിന്റെ മൃതദേഹം എത്തിച്ചപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു.
ഒന്നു തൊടാൻ പോലും പറ്റാത്ത വിധം ചിതറിപ്പോയ മകന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണ് ഉമ്മ ആയിഷ അലറിക്കരഞ്ഞു. ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ വീണ കണ്ണീരിന് ചുടുചോരയുടെ നിറവുമുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്റെ പൊന്നുമോനേ… നിന്നെ ഈ കോലത്തിലാക്കിയല്ലോ ആ രാക്ഷസന്മാർ..! ഉമ്മയോട് ഒന്നു സംസാരിക്കടാ… പെങ്ങളുടെ കല്യാണം ആര് നടത്തുംടാ എന്റെ മോനേ…ഇനി ഈ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഞാൻ ആർക്കുവേണ്ടിയാ വഴിക്കണ്ണുമായി കാത്തിരിക്കേണ്ടത്..?
എന്റെ ഉദരത്തിൽ ചോരയായി കിടന്ന നിന്നെ അവർ ചുടലപ്പറമ്പിലെ ചാരമാക്കാൻ വിട്ടുകൊടുത്തല്ലോ…
ബാപ്പ മരവിച്ചുപോയ കണ്ണുകളോടെ ചുമരിൽ ചാരിയിരുന്നു…
പെങ്ങന്മാർ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെ നിലവിളിച്ചു. “ഇനി ആർക്കുവേണ്ടിയാ ഇക്കാ നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത്..? നമ്മുടെ തണലല്ലേ പോയത്… ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വീണ കണ്ണീരിന് ചോരയുടെ നിറമുണ്ടായിരുന്നു. തീവ്രമായ ദുഃഖം ആ വീടിനെ മൂടി.
മകന്റെ പുസ്തകങ്ങളിൽ അപ്പോഴും അവന്റെ വിരലടയാളങ്ങളും, ഉമ്മയുടെ കണ്ണീരും, പോരാട്ടത്തിന്റെ ചോരയും പുരണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ, പാർട്ടിക്ക് അതൊരു വിജയമായിരുന്നു.
ഭരണസ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് കേസ് അട്ടിമറിക്കാൻ പ്രതികൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കൊലയാളികൾക്ക് പരമാവധി ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ പുതിയ സർക്കാർ മെഷിനറി ആഞ്ഞുപ്രവർത്തിച്ചു. പോലീസ് കൃത്യമായ തെളിവുകൾ ശാസ്ത്രീയമായി ശേഖരിച്ചു.
കോടതിയിൽ വക്കീലന്മാരുടെ തീക്ഷ്ണമായ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടന്നു.
