കാലത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീണ ആ വലിയ മന്ദിരത്തിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ, എൺപത്തിനാല് സംവത്സരങ്ങളുടെ ആയുസ്സിന്റെ ഭാരവും പേറി ആ വൃദ്ധൻ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ആ കുടുംബത്തിന്റെ ആൽത്തറയായിരുന്ന, എല്ലാവർക്കും തണലേകിയിരുന്ന ആ കൈകൾക്ക് ഇന്ന് സ്വന്തം ദേഹത്തിന്റെ ഭാരമൊന്ന് താങ്ങാൻ പോലും ശേഷിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാഴ്ചയുടെ വെളിച്ചം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു; പാദങ്ങൾക്ക് പണ്ടത്തെ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. മകനും കുടുംബത്തിനും താനൊരു ശല്യമാകരുതേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ, ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മടിച്ചാണ് അദ്ദേഹം ആ മുറിയുടെ നാലുചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ തന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ദിനങ്ങൾ തള്ളിനീക്കിയത്.
വിധിയുടെ ഒരു സന്ധ്യാനേരം… മകൻ ഉദ്യോഗത്തിരക്കുകളിലേക്ക് പോയ നിഴൽസമയത്ത്, മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പിച്ചവെക്കാൻ ശ്രമിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലുകൾ ഇടറി. തണുത്തുറഞ്ഞ നിലത്തേക്ക് ആ വൃദ്ധശരീരം വീണുപോയി. വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അദ്ദേഹം സഹായത്തിനായി പലവട്ടം ആർദ്രമായി വിളിച്ചു. പക്ഷേ, ആ ആർത്തനാദം കേൾക്കാൻ ആ വലിയ കോൺക്രീറ്റ് സൗധത്തിന്റെ അഹങ്കാരമുള്ള ചുമരുകൾ അല്ലാതെ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മണിക്കൂറുകൾ നിഴലുകളായി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു, ഇരുട്ടിന്റെ കരിമ്പടം ആ മുറിയെ മൂടി. അപ്പോഴും ആ തണുത്ത തറയിൽ വേദനയോടെ, ഏകാന്തതയുടെ കയ്പുനീർ കുടിച്ച് ആ അച്ഛൻ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഹൃദയം മുറിച്ച വാക്കുകൾ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങൾ ഏറെ വൈകി മകൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് നിലത്തുകിടക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്. എന്നാൽ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മകന്റെ പരിഭ്രമമല്ല, മറിച്ച് അസഹിഷ്ണുതയുടെ കടുത്ത രേഖകളാണ് തെളിഞ്ഞത്.
“ഇനി എത്രകാലം ഇങ്ങനെ പ്രഹസനം തുടരും അച്ഛാ? എനിക്കും ജീവിക്കേണ്ടേ? എല്ലാ കാര്യത്തിനും ഇങ്ങനെ എന്റെ പുറത്തു കയറിയാൽ ഞാൻ എന്തുചെയ്യും?”
ആ ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ ആ വൃദ്ധഹൃദയത്തെ പാടെ തകർത്തുകളഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി ആ അച്ഛൻ ഉറങ്ങിയില്ല. ശരീരത്തിലെ ചതവുകൾ കൊണ്ടല്ല, സ്വന്തം ചോരയിൽ നിന്ന് ഏറ്റുവാങ്ങിയ മനസ്സിന്റെ ആഴമേറിയ മുറിവുകൾ കൊണ്ടായിരുന്നു അത്. ആ നീണ്ട രാത്രിയിൽ അദ്ദേഹം ഓർമ്മകളുടെ വഞ്ചിയിൽ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് തുഴഞ്ഞുപോയി. മകൻ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ കാലിടറി വീണ് കരഞ്ഞ നിമിഷം, പനിച്ചുവിറച്ച രാത്രികളിൽ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ നാളുകൾ, അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകേകാൻ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ ബലിനൽകിയ വസന്തകാലം… എല്ലാം ഓർത്തു. എങ്കിലും ഒരു പരിഭവം പോലും ആ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായില്ല. കാരണം, അച്ഛൻമാരുടെ ഹൃദയം അങ്ങനെയാണ്; അത് എത്രയൊക്കെ തകർന്നാലും സ്വന്തം ചോരയെ വെറുക്കാൻ അതിന് അറിയില്ല.
വിധി മാറ്റിയെഴുതിയ നിമിഷം
എന്നാൽ, ജീവിതം എപ്പോഴും ഒരേ താളത്തിൽ ഒഴുകുന്ന പുഴയല്ലല്ലോ. ഒരു ദിവസം രാവിലെ പതിവുപോലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ മകന് വഴിമധ്യേ കടുത്ത തലകറക്കമുണ്ടായി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അവന്റെ ലോകം കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞു. ആശുപത്രിയിലെ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിലെ പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർമാർ ആ ക്രൂരമായ വിധി പ്രസ്താവിച്ചു: പക്ഷാഘാതം!
ഇനി മറ്റൊരാളുടെ സഹായമില്ലാതെ ഒരടി മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ അവന് കഴിയില്ല. ഒരു സ്പൂൺ ഭക്ഷണം വായിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ പോലും അന്യന്റെ കൈകൾ വേണം. കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ അപരന്റെ താങ്ങ് വേണം. ഒരുകാലത്ത് താൻ അച്ഛന് നൽകാതിരുന്ന, അച്ഛൻ അത്രമേൽ ആഗ്രഹിച്ച ആ സഹായങ്ങളെല്ലാം ഇന്ന് അവന് അനിവാര്യമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു! ജഗദീശ്വരന്റെ കാവ്യനീതി പ്രകൃതി നടപ്പിലാക്കിയ നിമിഷം.
തിരിച്ചറിവിന്റെ കണ്ണീർ
ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും മകൻ തിരികെ വീട്ടിലെത്തി. തന്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ പതിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്ന ആ രൂപത്തെ കണ്ടതും മകന്റെ കണ്ണുകൾ അണപൊട്ടിയൊഴുകി. അത് അച്ഛനായിരുന്നു! വാർദ്ധക്യത്താൽ ജരബാധിച്ചവനെങ്കിലും, മകന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഹിമാലയം പോലെ ഉറച്ചുനിന്ന അച്ഛൻ.
അദ്ദേഹം കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ ഒരു വാക്കുപോലും ഉച്ചരിച്ചില്ല. പതുക്കെ നടന്ന് മകന്റെ തളർന്ന കൈകളിൽ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ ചേർത്തുവെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ മുഴുവൻ മാപ്പുനൽകലുമുണ്ടായിരുന്നു, വിസ്മൃതിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള നാളുകളിൽ ആ അച്ഛൻ വീണ്ടും പഴയ അച്ഛനായി മാറി. ആ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് മകന് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു, നടക്കാൻ പരിശീലനം നൽകി. ഒരു ദിവസം പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ ഭാരം താങ്ങാനാകാതെ മകൻ വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു: “അച്ഛാ… അന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് കാട്ടിയ ക്രൂരത… അതൊന്നും അച്ഛൻ മറന്നില്ലേ? എന്നിട്ടും എന്നോട് ക്ഷമിച്ചുവോ?”
അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഇരുതുള്ളി കണ്ണീർ അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് അടർന്നുവീണു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
**”നീ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് പിറന്നുവീണ ആ നിമിഷം മുതൽ നിന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമേ ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടുള്ളൂ… എന്റെ ചോരയെ വെറുക്കാൻ ഈ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം ഒരിക്കലും പഠിച്ചിട്ടില്ലടാ…”
ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വലിയ സ്നേഹം അമ്മയുടേതാണെന്ന് പലരും പാടിപ്പുകഴ്ത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ, മക്കൾ എത്ര വലിയ തെറ്റുകൾ ചെയ്താലും, അവർക്ക് തിരികെ വരാൻ നെഞ്ചിലെ വാതിൽ എപ്പോഴും തുറന്നിട്ട് കാത്തിരിക്കുന്ന മാന്ത്രിക ഹൃദയത്തിന്റെ പേരാണ് ‘അച്ഛൻ’.
യൗവനത്തിന്റെ തിളപ്പിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും വിസ്മരിക്കുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട്—ഇന്ന് നമ്മൾ ശക്തരായിരിക്കാം, എന്നാൽ നാളെ മറ്റൊരാളുടെ കൈത്താങ്ങിനായി നമ്മളും കൈനീട്ടേണ്ടി വരും. അതുകൊണ്ട്, മാതാപിതാക്കൾ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ അവരെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുക. സ്നേഹവും പരിചരണവും അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ നൽകുക. കാരണം, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കാലവും മാതാപിതാക്കളും ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ല; ഓർമ്മകളുടെ കനലുകൾ മാത്രം ബാക്കിയാക്കി അവർ കടന്നുപോകുന്നതിന് മുൻപ് അവരെ സ്നേഹിക്കുക, ചേർത്തുപിടിക്കുക.
🙏