മൗനത്തിന്റെ ഗർഭഗൃഹത്തിൽ
അവസാനത്തെ വാക്കും
വിളക്കണഞ്ഞപ്പോൾ,
ഒരു കവി
സ്വന്തം നിഴലിൽ നിന്ന്
മൃദുവായിറങ്ങിപ്പോയി.
ആരും അറിഞ്ഞില്ല—
ആകാശം പതിവുപോലെ
നക്ഷത്രങ്ങളെ എണ്ണുകയായിരുന്നു,
കാറ്റ്
ഇലകളുടെ ചെവിയിൽ
പഴയ രഹസ്യങ്ങൾ മന്ത്രിച്ചു,
നദി
തന്റെ ശോകം മറച്ച്
ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ,
അക്ഷരങ്ങളുടെ വനാന്തരത്തിൽ
ഒരു പക്ഷി
പാട്ട് നിർത്തിയിരുന്നു.
ഉപമകളുടെ മൺചെരാതിൽ
അവസാനത്തെ എണ്ണത്തുള്ളിയും
എരിഞ്ഞുതീർന്നിരുന്നു.
കവിയുടെ മേശപ്പുറത്ത്
അപൂർണമായൊരു വരി,
മഴ നനച്ചൊരു സന്ധ്യ,
ജനിക്കാതെപോയൊരു രൂപകം—
അനാഥരെപ്പോലെ
കാത്തുകിടന്നു.
മരണം
അയാളുടെ ശരീരം മാത്രമല്ല
കൊണ്ടുപോയത്;
വാക്കുകൾക്കിടയിൽ
ഒളിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രപഞ്ചത്തെയും
കൂടെയായിരുന്നു.
എങ്കിലും,
കവികൾ മരിക്കുകയില്ല.
അവർ
കാലത്തിന്റെ ചാരത്തിനടിയിൽ
ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന
അഗ്നിക്കനലുകളാണ്;
ഒരു വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയം
തൊടുമ്പോൾ
വീണ്ടും ജ്വലിക്കുന്ന,
വീണ്ടും പാടുന്ന,
വീണ്ടും ജനിക്കുന്ന
അനശ്വരമായ മൗനങ്ങൾ.
കവിത ഗംഭീരമായിരിക്കുന്നു. ഓരോ കവിയുംപറയാനുള്ളത് എന്തെല്ലാമോ ബാക്കി വെച്ചു കടന്നു പോകുന്നു. ഒരു പ്രപഞ്ച സത്യം. കവിത മനോഹരം 👍
മനോഹരം 👏👍
നന്നായിട്ടുണ്ട്