ചില മനുഷ്യരെ കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ അതിശയിക്കാറില്ലേ? എഴുപതിലും എൺപതിലും വറ്റാത്ത യൗവനത്തോടെ, പ്രസരിപ്പോടെ അവർ ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടാകും. എന്നാൽ മറ്റുചിലർ, പ്രായം മുപ്പതോ നാൽപ്പതോ പിന്നിടുമ്പോഴേക്കും ജീവിതം മടുത്തവരെപ്പോലെ ഒരിടത്ത് ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് വാർദ്ധക്യം? തലയിലെ വെള്ളിനൂലുകളോ, മുഖത്തെ ചുളിവുകളോ, അതോ കൈയ്യിലെ ഊന്നുവടിയോ? അല്ലേ അല്ല! കലണ്ടറിലെ അക്കങ്ങൾ നോക്കിയല്ല ഒരാൾ വൃദ്ധനാകുന്നത്. വാർദ്ധക്യം എന്നത് ശരീരത്തിനല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിന് സംഭവിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്.
ഹൃദയം വരണ്ടുപോകുമ്പോൾ…
വാർദ്ധക്യം എപ്പോഴും അറുപതിലോ എഴുപതിലോ തുടങ്ങണമെന്നില്ല. ചിലർക്കത് മുപ്പത്തഞ്ചിലോ നാൽപ്പത്തഞ്ചിലോ തന്നെ പടിവാതിൽക്കൽ എത്തിനോക്കാം. വിരോധാഭാസമെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും ഇതാണ് പരമാർത്ഥം. വർഷങ്ങളോളം ബാഹ്യമായ ചെറുപ്പം നിലനിർത്തിയ ചിലരുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ആത്മീയമായ വാർദ്ധക്യം പടർന്നുകിടക്കുന്നത് കാണാം. നേരെമറിച്ച്, നരച്ച മുടിയും ചുളിഞ്ഞ ചർമ്മവുമുണ്ടായിട്ടും ചിലരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് യൗവനത്തിന്റെ തിളക്കം കെടാതെ കത്തുന്നുണ്ടാകും.
“ഇനിയെനിക്ക് വയ്യ, ഒന്നിനും വയ്യ” എന്ന്
മനസ്സ് പിറുപിറുക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ആ നിമിഷമുണ്ടല്ലോ, അവിടെയാണ് വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ തുടക്കം.
താൻ ഇനി ആരുടേയും സ്നേഹത്തിന് അർഹനല്ലെന്ന് മനസ്സ് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യൻ വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് വീണുപോകുന്നു. തെരുവിൽ വെച്ചോ വഴിയിൽ വെച്ചോ ആരെങ്കിലും ഒന്നു പ്രശംസിച്ചാൽ, “അയ്യോ, അതൊന്നുമില്ല, നിങ്ങൾ വെറുതെ പറയുകയാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആത്മവിശ്വാസമില്ലാതെ തലകുനിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളിലെ യൗവനമാണ് അവിടെ പരാജയപ്പെടുന്നത്. കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ ഒന്നുകൂടി നിന്നു നോക്കണമെന്നോ, ഒന്നു സൌന്ദര്യം ആസ്വദിക്കണമെന്നോ ഉള്ള ആഗ്രഹം പോലും ഇല്ലാതാകുന്നിടത്ത് വാർദ്ധക്യം നിങ്ങളെ കീഴടക്കിക്കഴിഞ്ഞു.
ചിരികൾ ശല്യമാകുന്ന കാലം
ജീവിതത്തിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങൾ പോലും ഒരു ബാധ്യതയായി തോന്നിത്തുടങ്ങുന്നത് അപകടകരമായ സൂചനയാണ്. പുതിയതൊന്നും പഠിക്കാനോ കേൾക്കാനോ ഉള്ള താല്പര്യം നശിക്കുക, ചെറുപ്പക്കാരുടെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ അസഹനീയമായ ശല്യമായി തോന്നുക, ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കളിചിരികളും കരച്ചിലും തലവേദനയായി മാറുക… ഇതെല്ലാം ശരീരം തളരുന്നതിന് മുൻപേ മനസ്സ് തളർന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവുകളാണ്.
ആദ്യത്തെ നര തലമുടിയിൽ പടരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ പലരുടെയും ഹൃദയം വരണ്ടുണങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. ഈർപ്പം തീർന്ന മണ്ണുപോലെയാണത്; ഒന്നു തൊട്ടാൽ പൊടിഞ്ഞുപോകുന്ന അവസ്ഥ. “എനിക്കൊന്നും വേണ്ട” എന്ന നിരാശയുടെ വാക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നൂർന്നു വീഴുമ്പോഴും, നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ മനസ്സ് പേനയെടുക്കാതാകുമ്പോഴും മനുഷ്യൻ വൃദ്ധനായി മാറുകയാണ്.
വീണ്ടെടുക്കാം, ആ തിളക്കം!
നിരാശകളും വേദനകളും കൊണ്ടു നിറഞ്ഞ ഒരു ഭാരം ഉള്ളിൽ ചുമന്നു നടക്കുകയും, വീണുപോയ ഇടങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒന്നുകൂടി എഴുന്നേൽക്കാൻ വയ്യെന്ന് തോന്നിപ്പോകുകയും ചെയ്യുന്നത് മനസ്സിന്റെ വാർദ്ധക്യമാണ്. നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും, ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നമ്മൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങുകയാണ്. ജീവിതത്തെ ഒരു ആഘോഷമാക്കുന്നതിന് പകരം പരാതികൾ മാത്രം പറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തോടും മനുഷ്യരോടും ഈ പ്രകൃതിയോടും നന്ദി പറയാനുള്ള കാരണങ്ങൾ ചുരുങ്ങി വരുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മൾ വാർദ്ധക്യത്തിന് കീഴടങ്ങുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
വാർദ്ധക്യത്തിന് ഒരു നിശ്ചിത പ്രായമില്ല. ചിലർക്ക് എൺപതിലും ചെറുപ്പം ബാക്കിയുണ്ടാകും, ചിലർക്ക് നാൽപ്പതിൽ അത് തീർന്നിരിക്കും. പ്രായം കേവലം ഒരു സംഖ്യ മാത്രമാണ്.
ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒന്നു കണ്ണാടിയിൽ നോക്കൂ… ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ജീവിതത്തോടുള്ള മോഹത്തിന്റെ, പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കമുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ ഉറപ്പിച്ചോളൂ, നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും നിത്യയൗവനത്തിലാണ്!
Yes