ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ കഥ അവസാനിക്കും.
ചിലത് അവസാന പേജ് കഴിഞ്ഞിട്ടും മനസ്സിൽ തുടരുന്നു.അങ്ങനെ ഒരു പുസ്തകമാണ് വൈഗയും പിന്നെ ഞാനും.
പ്രണയത്തിന്റെ മൃദുലതയും വിരഹത്തിന്റെ നീണ്ട നിശ്ശബ്ദതയും ഒരേ ശ്വാസത്തിൽ പറയുന്ന ഈ കവിതാസമാഹാരം, വായനക്കാരനെ സ്വന്തം ഓർമ്മകളുടെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഓരോ കവിതയും ഒരു മുറിവിന്റെ മേൽ വിരൽവെക്കുന്ന പോലെ തോന്നും—വേദനിപ്പിക്കാനല്ല, ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ. ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രണയം അലങ്കാര വാക്കുകളാൽ നിർമ്മിച്ചതല്ല.
അത് കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഗന്ധമുള്ളതും, പറയാതെ പോയ വാക്കുകളുടെ ഭാരം ചുമക്കുന്നതുമായ ഒരു പ്രണയമാണ്.
ചില കവിതകളിൽ പ്രണയം മഴപോലെ പെയ്യുമ്പോൾ, ചിലതിൽ അത് വരണ്ടുപോയ നദീതടംപോലെ ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നു. വിരഹത്തെ കുറിച്ചുള്ള വരികൾ ഏറെ ഹൃദയസ്പർശിയാണ്.
“ചിതയുടെ ഗന്ധം” എന്ന കവിത ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും സത്യങ്ങളെ ലളിതമായ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കൃതിയാണ്. മനുഷ്യന്റെ വേദനകളും അനിശ്ചിതത്വവും പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ കവി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ കവിതയിൽ കാണാം.
മരണത്തിന്റെ അനിവാര്യതയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമ്പോഴും, അതിന് പിന്നാലെ ജീവിതം തുടരുന്നുവെന്ന സന്ദേശവും കവിത നൽകുന്നു. ലളിതമായ വാക്കുകളിൽ ആഴമുള്ള ആശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഈ കവിതയുടെ പ്രധാന പ്രത്യേകത.
“എന്തിനി മത്സരം ” എന്ന കവിത ലളിതമായ ഭാഷയിൽ ഗൗരവമുള്ള ആശയം അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്
“മഴ മറവുകൾ” എന്ന കവിത ഓർമ്മകളുടെയും വേദനകളുടെയും പ്രതീകമായി മഴയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മഴയിലൂടെ ജീവിതത്തിലെ പഴയ അനുഭവങ്ങളും മറക്കാനാവാത്ത നിമിഷങ്ങളും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് ഒഴുകി വരുന്നതായി കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കവിതയിൽ പ്രകൃതിയും മനുഷ്യഹൃദയവും തമ്മിലുള്ള അടുക്കള ബന്ധം കാണാം. മഴയുടെ നിശബ്ദതയും അതിനുള്ളിലെ വേദനയും ചേർന്ന് ഒരുതരം ആത്മസംവേദന സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ലളിതമായ ഭാഷയിൽ ആഴമുള്ള വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഈ കവിതയുടെ പ്രത്യേകത.
പാതയിൽ തനിയെ, നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയം, എന്റെ യാത്ര, കടൽ പക്ഷി, രണ്ട് കണ്ണീർ കണങ്ങൾ, എന്നതുപോലുള്ള കവിതയിലെ വരികൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദത ഉണ്ടാക്കുന്നു.”കുരുതി ” വർഗ്ഗബോധം നശിച്ച ഒരു ജനസമൂഹത്തോടുള്ള കവിയുടെ രോഷം വരികളിൽ കാണാം. ” മരണം ” കവിതയിൽ ഏതു നിമിഷവും തേടി വരുന്ന മരണത്തെ കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
ഭാഷയുടെ ലാളിത്യമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി. അതിരുകടന്ന സാഹിത്യഭംഗികളിൽ കുടുങ്ങാതെ, വളരെ സ്വാഭാവികമായി മനസ്സിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്ന വരികൾ. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഈ കവിതകൾ വായനക്കാരന്റെ സ്വകാര്യ വേദനകളുമായി എളുപ്പത്തിൽ ചേർന്നുപോകുന്നത്.
കവിതപോലെ മനോഹരമായ കഥകൾ.ജീവിതത്തിന്റെ ചെറുതും വലിയതുമായ വേദനകളെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ നിറങ്ങളിൽ വരച്ചുകാട്ടുന്ന കഥകളുടെ സമാഹാരമാണ്. പാരിജാതപ്പൂവ് പോലെ മണമുള്ള കഥകൾ.പറയാൻ മടിച്ച പ്രണയത്തിലെ മഡഗാസ്കർ സുന്ദരിയും, മഷി തീർന്ന തൂലികയും, കിനാവുകളുടെ കനൽ, തപാൽപ്പെട്ടി ഇവയൊക്കെയും എന്നോ കണ്ട സ്വപ്നം പോലെ സുന്ദരം.നമിതയും സൂര്യനാരായണനും വൈഗയും സിദ്ധുവും കീർത്തനയുമെല്ലാം ഇലഞ്ഞി പൂത്ത പോലെ ഗ്രാമ ഭംഗിയോടെയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ. പ്രണയവും വിരഹവും നഷ്ടങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും തമ്മിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളറകളിലേക്കാണ് ഈ പുസ്തകം വായനക്കാരനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
എഴുത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, അതിലെ സ്വാഭാവികതയാണ്. കഥകൾ വായിക്കുമ്പോൾ അത് സൃഷ്ടിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളെന്നതിനേക്കാൾ നമ്മൾ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ആളുകളാണെന്ന് തോന്നും. ചിലർ നമ്മളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും; ചിലർ നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരെയാകും.
പ്രണയിച്ചവർക്കും, നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കും, ഇന്നും ആരെയോ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചുനടക്കുന്നവർക്കും ഈ പുസ്തകം ഒരു കണ്ണാടിപോലെയാകും.ചിലത് കണ്ണുനനയിക്കും; ചിലത് പഴയൊരു പുഞ്ചിരി തിരികെ കൊണ്ടുവരും.
“വൈഗയും പിന്നെ ഞാനും ” ഒരു കഥ -കവിതാസമാഹാരം മാത്രമല്ല—
പ്രണയവും വിരഹവും മനുഷ്യനെ എത്ര ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കാമെന്നതിനുള്ള ഒരു ശാന്തമായ സാക്ഷ്യമാണ്.
🙏