മലമുകളിലേയ്ക്ക്
കരിങ്കല്ല് ഉരുട്ടിക്കയറ്റുന്നവനെ കണ്ട്
കാലം പോലും ഒരു നിമിഷം
നിശ്ചലമായി.
ഗ്രാമം ചിരിച്ചു —
“ഭ്രാന്തൻ…” എന്ന്.
പക്ഷേ,
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ
ആകാശത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.
ഓരോ ചുവടിലും
ഭൂമിയുടെ വേദന ചുമന്നവനെപ്പോലെ
അവൻ കയറി
ശ്വാസങ്ങളിൽ
കാറ്റിന്റെ കരച്ചിൽ കലർന്നു.
മുകളിലെത്തിയ കല്ല്
വീണ്ടും താഴ്വരയിലേക്ക്
പതിക്കുമ്പോൾ,
അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ
ഒരു അത്ഭുത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു —
വീഴ്ചകളെ പോലും
വിടുതലായി കാണുന്നവന്റെ പുഞ്ചിരി.
രാത്രിയുടെ കരിമ്പടവിൽ
നക്ഷത്രങ്ങൾ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ
അവൻ ആകാശത്തോട് സംസാരിച്ചു;
മറുപടിയായി
നിശ്ശബ്ദത പൂത്തു.
മനുഷ്യർ അവനെ
ഭ്രാന്തൻ എന്നു വിളിച്ചു;
കാരണം
ലോകത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങളിൽ
നിന്ന് അകന്ന്
ആത്മാവിന്റെ സ്വരം കേൾക്കുന്നവർ
എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കാവും.
അവൻ ഉരുട്ടിയത്
ഒരു കല്ലല്ലായിരുന്നു —
ജന്മങ്ങളുടെ ഭാരമായിരുന്നു.
അവൻ തേടിയത്
മലമുകളല്ലായിരുന്നു
മോക്ഷത്തിന്റെ വെളിച്ചമായിരുന്നു.
