എട്ടുകെട്ടിലെ പ്രതാപവും അംഗങ്ങളും.
സ്നേഹപുരം തറവാടിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ നട്ടെല്ല് കരുണാകര മേനോൻ എന്ന നീതിമാനായ കാരണവരാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രൗഢിയും വസ്ത്രധാരണവും പഴയകാല പ്രതാപത്തിന്റെ വിളംബരങ്ങളായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുജനായ മാധവ മേനോനാകട്ടെ, കലയേയും ഈശ്വരഭക്തിയെയും ഒരുപോലെ പ്രണയിച്ച വ്യക്തിയും.
മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള വിരലുകളിൽ വർണ്ണങ്ങൾ പൂത്തുവിരിഞ്ഞപ്പോൾ അത് വെറുമൊരു ചിത്രമായിരുന്നില്ല മറിച്ച്, ഒരു പ്രാർത്ഥനയുടെ ഉച്ഛ്വാസമായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ അന്തർമുഖനായ സന്യാസിയെപ്പോലെ നിശബ്ദനായിരുന്ന് അദ്ദേഹം ഓരോ വരിയിലും സ്വന്തം ആത്മാവിനെ ചേർത്തു. ഭസ്മക്കുറി ചാർത്തിയ നെറ്റിയിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ രേഖകൾ തെളിയുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കലയും ഭക്തിയും ഒരൊറ്റ ദീപമായി ജ്വലിച്ചു.
മാധവ മേനോന് ചിത്രകല കേവലം ഒരു വിനോദമായിരുന്നില്ല, അതൊരു തപസ്യയായിരുന്നു. വിപണിയിലെ കൃത്രിമ ചായങ്ങളേക്കാൾ പ്രകൃതി ദത്തമായ വർണ്ണങ്ങളെ അദ്ദേഹം സ്നേഹിച്ചു.
ഇലകളുടെ പച്ചപ്പും മണ്ണിന്റെ ഊഷ്മാവും ചേർത്തൊരുക്കിയ ഓരോ വരയും കാലത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേറ്റിയ ഒപ്പുകളായി മാറി. മന്ത്രോച്ചാരണത്തിന്റെ താളത്തിൽ ശ്വാസം ലയിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ പിറവികൊണ്ട ആ ചിത്രങ്ങൾ ഒരു ദിവ്യദർശനത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
പൂജാമുറിയിലെ ദേവീരൂപം മാധവ മേനോന്റെ കരവിരുതാണ്. ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ ദേവി നമ്മളെ നേരിട്ട് നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. സന്ധ്യാസമയങ്ങളിൽ ഭസ്മക്കുറി തൊട്ട്, മന്ത്രോച്ചാരണത്തോടെ ഇരുന്നാണ് അദ്ദേഹം ചിത്രം വരയ്ക്കുക. ഓരോ വരയിലും അസാധ്യമായ ഏകാഗ്രത നിഴലിച്ചിരുന്നു.
അധികം സംസാരിക്കാത്ത അദ്ദേഹം തന്റെ വികാരങ്ങൾ മുഴുവൻ പ്രകടിപ്പിച്ചത് ചായങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ പ്രതാപം മങ്ങുന്നതിലോ ബന്ധങ്ങൾ അകലുന്നതിലോ ഉള്ള വേദനകൾ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഴലുകൾ നിറഞ്ഞ ചിത്രങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിച്ചു.
തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത് അദ്ദേഹം വരച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് പുരാണകഥകളല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ വശ്യതയാണ്. കാറ്റിലാടുന്ന കൈതപ്പൂക്കളും, അമ്പലക്കുളത്തിലെ ഓളങ്ങളും, തൊഴുത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പശുക്കളും ആ ചുവരിൽ ഇന്നും മായാതെ നിൽക്കുന്നു.
കിഴക്കൻ ചക്രവാളത്തിൽ സൂര്യന്റെ തേരുരുണ്ടു തുടങ്ങുമ്പോൾ, കുന്നിൻ ചെരുവിലേക്ക് പ്രഭാതവെളിച്ചം മെല്ലെ ഊർന്നിറങ്ങി. മാധവ മേനോൻ തേവാരത്തിനായി തറവാട്ടു കുളത്തിലേക്ക് നടന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞ് നെറ്റിയിലും മാറത്തും കൈകളിലും ഭസ്മക്കുറി അണിഞ്ഞുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരവ് തറവാടിന് ഒരു ഐശ്വര്യമാണ്.
സൂര്യോദയത്തിന്റെ പൊൻതരികൾ എട്ടുകെട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് വീഴുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളും ഒപ്പമുണരുന്നു. കാലം മാഞ്ഞാലും വാതിലുകൾ അടഞ്ഞാലും, ആ വർണ്ണങ്ങൾ കാറ്റിൽ കലർന്ന് സ്നേഹപുരത്തിന്റെ കഥകളായി വീണ്ടും വീണ്ടും മടങ്ങിവരും. ആ ചിത്രങ്ങൾ ഇന്നും നിശബ്ദമായി മന്ത്രിക്കുന്നു. ഇവിടെ ദൈവം വസിക്കുന്നു.
