ഈ ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും ആദ്യം കേട്ട ശബ്ദം ഏതായിരുന്നു?
ഏറ്റവും ആദ്യം അനുഭവിച്ച ഏതായിരുന്നു?
ഏറ്റവും ആദ്യം തണൽ നൽകിയ കൈകൾ ഏതായിരുന്നു?
അമ്മ.
ആ ഒറ്റ വാക്കിൽ ഒരു പ്രപഞ്ചം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ ഒരു അമ്മ കൂടി ജനിക്കുകയാണ്. അതുവരെ അവൾ ജീവിച്ചിരുന്നത് സ്വന്തം ആകാശത്തിനു കീഴിലായിരുന്നു. സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ, സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ, സ്വന്തം ജീവിതം. എന്നാൽ നിങ്ങൾ ആദ്യം കരഞ്ഞ നിമിഷം, ആ ജീവിതം അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി നിങ്ങൾക്ക് സമർപ്പിച്ചു. ഒരു ഒപ്പുമില്ലാതെ, ഒരു കരാറുമില്ലാതെ, ഒരു പ്രതിഫലവും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ.
ആരും അമ്മയായി ജനിക്കുന്നില്ല.
ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ രാത്രികളിലൂടെ,
കണ്ണുനീർ ഒളിപ്പിച്ച പകലുകളിലൂടെ,
ഒടിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കഷ്ണങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊണ്ട്,
അവൾ അമ്മ ആയിത്തീർന്നു.
ആ കൈകൾ ഒന്നു നോക്കൂ.
ചെറുപ്പത്തിൽ ആ കൈകൾ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ കൊണ്ടുനടന്നിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ആ കൈകൾ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയായിരുന്നു. നിങ്ങൾ വീഴുമ്പോൾ താങ്ങുകയായിരുന്നു
നിങ്ങൾ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോഴും ആ കൈകൾ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നീണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.
ആ മുഖത്തെ ഓരോ ചുളിവും ഒരോ കഥ പറയുന്നുണ്ട്. നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവിച്ച ഒരു ജന്മത്തിന്റെ, ഒരിക്കലും ഉറക്കെ പറയാതിരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ കഥ.
ഇന്ന് നിങ്ങൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു.
സ്വന്തം ജീവിതം, സ്വന്തം വ്യസ്തതകൾ, സ്വന്തം ലോകം. ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അമ്മ ഒരു പഴയ ചിത്രം പോലെ ചുമരിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടോ?
ഫോൺ വിളി വരുമ്പോൾ “ബിസി ആണ്” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റിവെക്കാറുണ്ടോ?
“പിന്നെ വിളിക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് മറന്നിട്ടുണ്ടോ?
ഓണത്തിനും വിഷുവിനും മാത്രം ഓർക്കുന്ന ഒരു ചടങ്ങ് ആയി മാറിയോ ആ ബന്ധം?
ഒരു നിമിഷം നിൽക്കൂ.
അവൾ ആ ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ച് കാത്തിരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ, ഒരു ചെറിയ വിശേഷം അറിയാൻ, “അമ്മേ” എന്ന വാക്ക് ഒന്നു കൂടി കേൾക്കാൻ.
ലോകത്ത് ഒരുപാട് ബന്ധങ്ങളുണ്ട്.
ചിലത് സ്നേഹം കൊണ്ട് കെട്ടിയത്.
ചിലത് ആവശ്യം കൊണ്ട് ചേർന്നത്.
ചിലത് സൗകര്യം നോക്കി നിൽക്കുന്നത്.
എന്നാൽ അമ്മ?
അവൾ ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടാതെ നൽകി.
ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സ്നേഹിച്ചു.
ഒന്നും മറക്കാതെ ഓർത്തു.
നിങ്ങൾ ഒരു നൂൽ ബന്ധം പോലും അവളോട് കാണിക്കാതിരുന്നാലും, ആ ഹൃദയം ഇന്നും നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി തുടിക്കുന്നുണ്ട്. ആ പ്രാർഥനകൾ ഇന്നും നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഉയരുന്നുണ്ട്.
ഇതാണ് അമ്മ.
സമയം ആർക്കും വേണ്ടി നിൽക്കില്ല.
ഒരു ദിവസം ആ “ഊണ് കഴിച്ചോ?” എന്ന ചോദ്യം ഉണ്ടാകില്ല.
ഒരു ദിവസം ആ ഫോൺ ബെൽ ഇനി ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല.
ഒരു ദിവസം ആ കസേര ഒഴിഞ്ഞ് കിടക്കും.
ആ പ്രാർഥനകൾ നിശ്ശബ്ദമാകും.
ആ ദിവസം, ഇന്ന് ചെയ്യാൻ മറന്ന ഓരോ കാര്യവും നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കും. ഇന്ന് പറയാൻ മറന്ന ആ വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ കനലായി ജ്വലിക്കും.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന്, ഇപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ.
ഫോൺ എടുക്കൂ.
അവളെ വിളിക്കൂ.
“അമ്മേ, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറയൂ.
സാധിക്കുമെങ്കിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോകൂ.
ആ ക്ഷീണിച്ച കൈകൾ ഒന്ന് കൊണ്ടുപിടിക്കൂ.
“അമ്മ ചെയ്തതൊന്നും വൃഥാ ആയില്ല” എന്ന് അവളോട് ഒന്ന് പറയൂ.
ആ ഒറ്റ നിമിഷം, ആ ഒറ്റ വാക്ക്, അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമാകും. അവൾ അനുഭവിച്ച ഓരോ ക്ഷീണത്തിനും ആ ഒരു നിമിഷം മതിയായ ഉത്തരമാകും.
അമ്മ ഉള്ളപ്പോൾ അമ്മയെ അറിയൂ.
ആ ഭാഗ്യം സദാ ഉണ്ടാകില്ല.
ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ സ്നേഹം ഒന്നേ ഉള്ളൂ.
അത് ഇന്നും നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഉറ്റുനോക്കി ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.
