ഇന്നലെ ഷോപ്പിൽ വന്ന ഒരു അമ്മയോട് എനിക്ക് കുറച്ചു നേരം സംസാരിക്കാൻ ഒരു അവസരം ഉണ്ടായി ആ സംഭാഷണം എന്നെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.
ആ അമ്മ പങ്കുവെച്ച വേദന ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടും പങ്കുവെക്കുകയാണ് — കാരണം, ഇത് ഒരു അമ്മയുടെ മാത്രം കഥയല്ല, കേരളത്തിലെ അനേകം വീടുകളിൽ നിശബ്ദമായി നടക്കുന്ന ദുരന്തമാണ്.
എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അറുപത്തൊന്ന് വയസ്സായി
എൻറെ ഭർത്താവ് എന്റെ മകന് അഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നും പോയി. എന്റെ മകന്
ഇപ്പോൾ മുപ്പത്തിമൂന്നും.
പക്ഷേ അവൻ ഇന്നും ഉറങ്ങുന്നത് അവന്റെ കൗമാരകാലത്തെ അതേ മുറിയിൽ, അതേ മങ്ങിയ മൂടുശീലകൾക്കു പിന്നിൽ, അതേ വൃത്തിയാക്കാത്ത കിടക്കയിൽ.
ലോകം കുതിച്ചുപാഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു — സ്വപ്നങ്ങളും കരിയറുകളും ജീവിതങ്ങളും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ഒരു തലമുറ. എന്നാൽ എന്റെ മകൻ മാത്രം ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നിശ്ചലനായി നിൽക്കുന്നു.
ജോലിയില്ല. പഠനമില്ല. ലക്ഷ്യങ്ങളില്ല.നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സ്വപ്നം പോലുമില്ല.
ഉച്ചവരെ ഉറങ്ങും. ഭക്ഷണം കഴിക്കും.
മൊബൈലും കമ്പ്യൂട്ടറിലും ഉറ്റുനോക്കും. വീണ്ടും ഉറങ്ങും. ജീവിതം അവനില്ലാതെ, മറ്റെവിടെയോ, സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിയില്ലെങ്കിൽ, അവൻ പട്ടിണി കിടക്കും. ഞാൻ വസ്ത്രം കഴുകിയില്ലെങ്കിൽ, അത് ഒരു കൂമ്പാരമായി കിടക്കും — ഇടാൻ ഒന്നും ഇല്ലാതാകുന്നതുവരെ. ലളിതമായ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ, “പിന്നീട്” എന്ന് പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുകിടക്കും. ജോലിയെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിച്ചാൽ, ദേഷ്യത്തോടെ “ശല്യപ്പെടുത്തരുത്” എന്ന് പറയും.
ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?
ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കാരണം
ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു, ആ ചെറിയ കൈകൾ?
അവൻ ചെറുതായിരുന്നപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ കഷ്ടപ്പാട് പോലും അവൻ അറിയരുതെന്ന് ഞാൻ വാശിപ്പിടിച്ചു. അവൻ സ്വന്തമായി ഷൂ കെട്ടാൻ പഠിച്ചതിന് ശേഷവും ഞാൻ അത് കെട്ടിക്കൊടുത്തു. സ്കൂൾ ബാഗ് പായ്ക്ക് ചെയ്തു. പ്രോജക്ടുകൾ പൂർത്തിയാക്കി. ഹോംവർക്ക് മറന്നുപോയാൽ ഞാൻ സഹായിച്ചു ഞാൻ അവനെ എൻറെ ചുമലിൽ കയറ്റി സ്കൂളിലെത്തിച്ചു.
ആരെങ്കിലും അവനെ ഉപദ്രവിച്ചാൽ ഞാൻ
അവരോട് വഴക്കുണ്ടാക്കി അവൻ വരുത്തിയ തെറ്റുകൾക്ക് ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിച്ചു.
“അവൻ വലുതാകുമ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടാൻ ധാരാളം സമയം ലഭിക്കും, ഇപ്പോൾ അവൻ ഇപ്പോൾ സന്തോഷിക്കട്ടെ” ഇതായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിലെ സമാധാനം.
പക്ഷേ ആ ദിവസം ഒരിക്കലും വന്നില്ല.
ഒന്നൊന്നായി, ഞാൻ അതിർവരമ്പുകൾ മായ്ച്ചു
പതിനെട്ടു വയസ്സായപ്പോൾ, “എന്ത് പഠിക്കണമെന്ന് അറിയില്ല” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. “ഒരു വർഷം വിശ്രമിച്ചോളൂ” എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ആ ഒരു വർഷം, രണ്ടായി; രണ്ട്, നാലായി.
ഇടയ്ക്ക് ഒരു ജോലി ചെയ്തു. നാല് മാസത്തിനുശേഷം “ബുദ്ധിമുട്ടാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉപേക്ഷിച്ചു. “സാരമില്ല, ഇതിലും നല്ലത് വരും” എന്ന് ഞാൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവൻ ഒരിക്കലും നല്ലതു തേടിയില്ല.
മുപ്പത്തൊന്ന് വയസ്സായപ്പോൾ, അമ്മാവൻ കുടുംബ ബിസിനസിൽ ജോലി നൽകി. രണ്ടാഴ്ചകൊണ്ട് അത് ഉപേക്ഷിച്ചു. “മണിക്കൂറുകൾ, സമ്മർദ്ദം, പ്രതീക്ഷ — ഒന്നും ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്നില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി.
ഞാൻ അവന്റെ ഇഷ്ടഭക്ഷണം വെച്ചു. “വിഷമിക്കേണ്ട, ശരിയായ അവസരം വരും” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. സത്യം പറയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യം ഉണ്ടായില്ല.
ഓരോ തവണയും, ഞാൻ അവനെ സംരക്ഷിച്ചു. ഓരോ തവണയും, ഞാൻ ആ ബലഹീനതയ്ക്ക് ഒരു കിടക്ക ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു.
കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി എന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ശക്തി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പുറം വേദനിക്കുന്നു.” അവൻ തോളുകൾ കുലുക്കി പറഞ്ഞു: “എങ്കിൽ ആരെയെങ്കിലും
വീട്ടിൽ പണിക്ക് നിർത്തൂ ”
രണ്ടു മാസം മുമ്പ്, ഞാൻ അസുഖം മൂലം മൂന്നു ദിവസം കിടക്കയിൽ കഴിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവൻ ഉണരുമോ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
ആദ്യ ദിവസം, അവൻ ഭക്ഷണം ഓൺലൈനിൽ ഓർഡർ ചെയ്തു. രണ്ടാം ദിവസം, സിങ്കിൽ പാത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞു. മൂന്നാം ദിവസം, അവൻ എന്റെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് ചോദിച്ചു:
“നീ എപ്പോഴാണ് എഴുന്നേൽക്കുന്നത്? എനിക്ക് ഇടാൻ വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു.
കാരണം അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി — ആ ചോദ്യത്തിൽ ദേഷ്യമോ നന്ദികേടോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു യഥാർത്ഥ നിസ്സഹായതയായിരുന്നു
ആരെങ്കിലും ഒരാൾ ഇല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് അറിയാത്ത ഒരു മുപ്പത്തിമൂന്നുകാരന്റെ നിസ്സഹായത.
ഞാൻ അവന്റെ ഭക്ഷണമായിരുന്നു. ഞാൻ അവന്റെ വസ്ത്രമായിരുന്നു. ഞാൻ അവന്റെ രാവിലെയും രാത്രിയും ആയിരുന്നു. ഞാൻ… അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ ആയിരുന്നു.
ആ ഒരൊറ്റ ആൾ — എന്നും, എപ്പോഴും — ഞാൻ മാത്രമായിരുന്നു.
ഏറ്റവും ക്രൂരമായ സത്യം
ഞാൻ അവനെ സ്നേഹിച്ചു — ആഴത്തിൽ, നിഷ്കളങ്കമായി. പക്ഷേ ആ സ്നേഹം അവനെ സംരക്ഷിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്. വേദനയിൽ നിന്ന്, പോരാട്ടത്തിൽ നിന്ന്, പരാജയത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ അവനെ അകറ്റി — അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ഞാൻ അവനെ അകറ്റി.
ഇന്ന് അവന്റെ ലോകം ഈ വീടാണ്. ആ വീടിനെ ഉയർത്തിനിർത്തുന്ന മതിൽ ഞാനാണ്.
ഇതൊരു ഒറ്റ കുടുംബത്തിന്റെ കഥയല്ല. ഇത് കേരളത്തിലെ അനേകം വീടുകളിൽ, ഈ നിമിഷവും, നിശബ്ദമായി സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.
നമുക്കുള്ള പാഠം
പലപ്പോഴും “നല്ല അമ്മ”യാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ, മക്കളെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കാൻ നമ്മൾ മറന്നുപോകുന്നുണ്ടോ?
കുട്ടിക്കാലത്തെ ചെറിയ പരാജയങ്ങളാണ് വലിയ വീഴ്ചകളെ നേരിടാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നത്. അവർ വീഴട്ടെ, എഴുന്നേൽക്കട്ടെ — ആ പാഠം ഒരു അമ്മയ്ക്കും പകർന്നുനൽകാനാകില്ല. സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ സ്വന്തമായി ചെയ്യാൻ അവരെ അനുവദിക്കുക — അത് അവരെ സ്വതന്ത്രരാക്കും, ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവരാക്കും. സ്നേഹത്തോടൊപ്പം അതിരുകളും വേണം. ആവശ്യപ്പെടുന്നതെല്ലാം നൽകുന്നതല്ല സ്നേഹം; “ഇല്ല” എന്ന് പറയാൻ കഴിയുന്നതും സ്നേഹം തന്നെയാണ്.
മക്കളെ സ്നേഹിക്കേണ്ടത് അവരെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ടല്ല, ജീവിതത്തെ നേരിടാൻ അവരെ സജ്ജമാക്കിക്കൊണ്ടാവണം. കാരണം, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ നമ്മൾ കൈവിടുമ്പോൾ, അവർക്ക് തനിയെ നടക്കാൻ കഴിയണം.
ചിറകുകൾ മുറിച്ചുമാറ്റി സ്നേഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, ആ ചിറകുകൾക്ക് കരുത്ത് നൽകി ആകാശത്തേക്ക് പറക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നതാണ്.
സ്നേഹം ഒരിക്കലും ഒരു തടസ്സമാകരുത്. അത് ഒരു ചിറകായിരിക്കണം..
സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ..
Yes exactly 🥳🥳