“ഈ ഓണത്തിന് മാവേലി നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നാൽ എന്തായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം? “ (മലയാളി മനസ്സ് രചന മത്സരം #7) ✍ റോമി ബെന്നി

മലയാളി മനസ് യു.എസ്. എ.യിൽ നിന്ന് ഒരു സന്ദേശമെത്തി.

ഇത്തവണ ഓണത്തിന് എൻ്റെ വീട്ടിൽ
മഹാബലി വരുന്നുണ്ടത്രെ.! ആദ്യം സംശയിച്ചു. പിന്നെ വിശ്വസിച്ചു.

എന്തൊരുക്കമാണ് ചെയ്യണ്ടത് ? ഒരൽപനേരം ചിന്തയിലമർന്നു.

മുൻവശത്തെ മുറ്റമെല്ലാം ഹൈവേ വികസനത്തിന് ഏറ്റെടുത്തതിനാൽ
പണ്ടത്തെ പോലെ മണ്ണിലല്ല, കാർപോർച്ചിലാണ്, ഓണപ്പൂക്കളമിടുന്നത്.

ചെമ്പരത്തിപ്പൂവും , തുമ്പപ്പൂവും, ഒഴിച്ച് വേറെല്ലാ പുഷ്പങ്ങളും പൂക്കടയിൽ നിന്നു
വാങ്ങിയാണ് ഓണക്കളമാക്കുന്നത്.

ഇഷ്ടപുഷ്പമായ തുമ്പപ്പുവു കണ്ടതിൽ മാവേലിത്തമ്പ്രാൻ സംതൃപ്തനാകുമായിരിക്കും .

കാൽ കഴുകി എതിരേൽക്കാൻ കിണ്ടിയിൽ ജലം നിറച്ചു .

പുതിയതായി വാങ്ങിയ, നേര്യതും മുണ്ടുമുടുത്ത് സുസ്മേര വദനയായി ഞാൻ കാത്തു നിന്നു.

മുല്ലപ്പൂ രണ്ടിരട്ടി കാശുകൊടുത്തു വാങ്ങിയത് തലയിൽ ചാർത്തി. പൂമാലയുടെ ഒരറ്റം, മുൻപിലേയ്ക്കിടാൻ മറന്നില്ല.

അദ്ദേഹത്തെ ആനയിച്ചിരുത്താൻ, ഇരിപ്പിടം ചാരുകസേര തന്നെയാണു നല്ലത്. റോഡിലെ സഞ്ചാരത്തിൽ നടുവിനു വിശ്രമം അത്യാവശ്യം.

ആകാശത്തമ്പിളി തിളങ്ങും പോലെ മാവേലിത്തമ്പുരാൻ വന്നെത്തി. ‘മലയാളി മനസ്’ പത്രം പറഞ്ഞതു അങ്ങനെ സത്യമായി.

പാദസ്നാനത്തിനു ശേഷം,പുഞ്ചിരി തൂകി മഹാബലി ആസനസ്ഥനായി.

“എല്ലാവരുമെത്തിയോ തിരുവോണ സദ്യയ്ക്ക്!” തമ്പുരാൻ ചോദിച്ചു.

ഇല്ല .മൂത്തമകനും ഭാര്യയും വന്നിട്ടില്ല. കർണ്ണാടകയിലാ, അവിടെ അവധിയില്ല.

ഞാനും, ഭർത്താവും, ഇളയ മകനും ഭാര്യയും ഇവിടെയുണ്ട്.

മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് സദ്യ വിളമ്പാൻ അദ്ദേഹം സമ്മതമേകി.

തിരുവോണ സദ്യ കഴിച്ച് പ്രൗഡിയോടെ ചാരു കസേരയിൽ വന്നിരുന്ന അദ്ദേഹം സംതൃപ്തനായ പോലെ കാണപ്പെട്ടു. എൻ്റെ തോന്നലാകാം.

“എന്താണ് പറയാനുള്ളത്? പരാതി വല്ലതും! അതോ അനുഗ്രഹമേകീട്ട് നോം ഇറങ്ങട്ടെ.”

മാവേലിത്തമ്പുരാൻ പോകാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നു.

ലോകമെമ്പാടും മലയാളികൾ അങ്ങയെ കാത്തിരുന്ന് ആഘോഷിക്കുന്ന തിരുവോണത്തിന് എൻ്റെ വീട്ടിൽ വന്നതിൽ അതിരില്ലാത്ത സന്തോഷവും നന്ദിയുമുണ്ട്. ഒരു കാര്യം ഉണർത്താനുണ്ട് പ്രഭോ!

ഇന്നത്തെ തലമുറ ഭൂരിഭാഗം പേരും മറു നാടു തേടി പോകുന്നു. പോയവർ ആരും തന്നെ തിരിച്ചു വരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല.

വരും വർഷങ്ങളിൽ മലയാളനാട്ടിൽ, ഓണമാഘോഷിക്കാൻ വൃദ്ധന്മാർ മാത്രമേ അവശേഷിക്കുകയുള്ളു.

എഴുന്നേറ്റ് ചാരി വെച്ചിരുന്ന ഓലക്കുട തോളിലേറ്റി അദ്ദേഹമൊരടി നടന്നു.
പിന്നെ നിന്നു.

നിർമമനായി, എന്നാൽ വാത്സല്യ സ്നേഹ വദനനായി എന്നെ നോക്കി.

മറുപടി പറയാൻ അവസരം നൽകാതെ ഞാൻ തന്നെ, സംസാരം തുടർന്നു.

കാലങ്ങൾക്കു, മുന്നേ തന്നെ, പ്രവാസ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് ആളുകൾ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അന്ന് ഒരോ കുടുംബങ്ങളും സന്താന സമൃദ്ധമായിരുന്നു. അതിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ പേർ മാത്രമേ ദേശാടനം നടത്തിയിരുന്നുള്ളു .

ഇന്നാകട്ടെ മക്കൾ ജീവിക്കാൻ മറുനാട് തേടുന്നു.

അവർക്ക്, അവിടെ, കിട്ടുന്നതൊക്കെ ഇവിടെ കിട്ടിയാൽ തിരിച്ചു വരില്ലേ?

ഇനിയുള്ള യുവജനങ്ങളെങ്കിലും നാടു വിടാതിരിക്കില്ലേ!

നമ്മുടെ കേരള നാട്ടിൽ അങ്ങയുടെ കാലം പോലെ ആമോദത്തോടെ വസിക്കുന്ന കാലമുണ്ടാകുമോ !

മാവേലിതമ്പുരാൻ പ്രതിവചിച്ചു.

“സമ്പദ് സമൃദ്ധി, മാത്രമല്ല, കള്ളത്തരങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു കാലത്താണ് ഞാനിവിടെ ജീവിച്ചതും, ഭരിച്ചതും.

എന്നിട്ടും എനിക്കു പോലും, സന്തോഷത്തോടെ, പടിയിറങ്ങേണ്ടി വന്നു.

വർഷത്തിലൊരിക്കൽ എൻ്റെ നാടും, പ്രജകളെയും, കണ്ടു വരാനുള്ള, അനുഗ്രഹവും കിട്ടി.

നമ്മുടെ പ്രവാസി മക്കൾക്കും, മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ അതു തന്നെയാണു ഗതിയും വിധിയും.

അവരും എന്നെപ്പോലെ നാട്ടിൽ വന്നു, എല്ലാവരെയും സൗകര്യം പോലെ കണ്ടു മടങ്ങട്ടെ.

വരാൻ പറ്റാത്തവർ ഒന്നുചേർന്നവിടെയും ഭംഗിയായി ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ?. തൽക്കാലം അതു പോരെ !

അവരും, നിങ്ങളും ഉള്ളതിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുക. എൻ്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ അനുഗ്രഹാശിസുകൾ ”