ലോകം നിന്നെ തള്ളിമാറ്റുമ്പോൾ,
സ്വപ്നങ്ങൾ പൊള്ളയാണെന്ന് ആരെങ്കിലും പറയുമ്പോൾ,
വിജയം നിനക്കുള്ളതല്ലെന്ന് കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞുതരുമ്പോൾ —
ഒരിടത്ത് ഒരു വിളക്ക് കെടാതെ കത്തുന്നുണ്ട്.
അതാണ് അമ്മ.
ഉറക്കമില്ലാത്ത വിശ്വാസം
ഈ ലോകത്ത് വിശ്വാസം ഒരു വ്യാപാരമാണ്. നീ ജയിക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ നിനക്ക് കൂടെ നിൽക്കും. നീ തോൽക്കുമ്പോൾ ആദ്യം പുറം തിരിയുന്നതും അവർ തന്നെ. സ്നേഹം ഒരു നിക്ഷേപമാണ് ഇവർക്ക് — ലാഭം കിട്ടുമ്പോൾ മാത്രം.
പക്ഷേ അമ്മ?
അമ്മ നിന്നിൽ വിശ്വസിച്ചത് നീ ഒന്നും ആകാതിരുന്ന നാളിൽ തുടങ്ങി. ഉടുക്കാൻ വകയില്ലാതിരുന്ന നാളിൽ. വാക്കുകൾ ഉരുത്തിരിയാതിരുന്ന നാളിൽ. ആദ്യ ചുവട് വയ്ക്കാൻ വേണ്ടി കൈ പിടിച്ചു നടത്തിയ നാളിൽ. അന്നു മുതൽ ആ വിശ്വാസം ഒരു തുണ്ടു കൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ലോകം “നീ പറ്റില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ ഓരോ നിമിഷവും,
അമ്മ ഉള്ളിൽ “നീ ചെയ്യും” എന്ന് പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ
ഇന്ന് ലോകം അമ്മയോട് എന്ത് ചെയ്യുന്നു?
വൃദ്ധസദനങ്ങൾ നിറയുന്നു. ഫോൺ കോളുകൾ ചുരുങ്ങുന്നു. “ബിസി”യാണ് എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്ക് കൊണ്ട് ഒരമ്മയുടെ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ശൂന്യമാകുന്നു. അവൾ ഉണ്ടാക്കിവച്ച ഭക്ഷണം ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിക്കുന്നു. ജനൽക്കമ്പിയിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നു. ഗേറ്റ് തുറക്കുമോ എന്ന് കാത്ത് ഇരിക്കുന്നു.
ആ കണ്ണിലെ കാത്തിരിപ്പ് — ആ ഒറ്റ ദൃശ്യം ഒന്ന് ഓർത്തുനോക്കൂ.
നിനക്ക് ആദ്യം നടക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ ഓരോ ചുവടും ആഘോഷിച്ചവൾ,
ഇന്ന് നിന്റെ ഒരൊറ്റ ഫോൺ കോളിനു വേണ്ടി ദിവസം തള്ളി നീക്കുന്നു.
അമ്മ ഒരു ഹോട്ടലല്ല
“ആവശ്യം വരുമ്പോൾ ചെല്ലാം, ഇല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട” — ഈ ചിന്ത ഇന്ന് പലരും ഉള്ളിൽ വഹിക്കുന്നുണ്ട്, തുറന്ന് പറയില്ലെന്നു മാത്രം.
അമ്മ ഒരു സൗകര്യമല്ല. അമ്മ ഒരു ആഡംബരവുമല്ല.
അമ്മ — ഈ ഭൂമിയിൽ നീ ആദ്യം ശ്വസിച്ച നിമിഷം മുതൽ നിനക്ക് വേണ്ടി ജീവൻ പകർന്നുതന്നവൾ. ഒൻപത് മാസം ശരീരത്തിൽ ചുമന്നവൾ. നിന്റെ കരച്ചിൽ തന്നെ ഭാഷ പഠിച്ചവൾ. നിന്റെ പനി തന്നെ തന്റെ ഉറക്കമാക്കി മാറ്റിയവൾ.
ആ കടം — ഒരു ജന്മം കൊണ്ട് തീർക്കാൻ കഴിയുമോ?
അവൾ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല
ഇതാണ് ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്ന സത്യം.
അമ്മ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. “എനിക്ക് ഒറ്റപ്പെട്ട് തോന്നുന്നു” എന്ന് പറയില്ല. “നീ വരരുതേ” എന്ന് പരിഭവം പറയില്ല. “ഞാൻ ക്ഷീണിതയാണ്” എന്ന് കൈ നീട്ടില്ല.
നിന്നെ കണ്ടാൽ ചിരിക്കും. “ശരിക്ക് ഉണ്ടോ?” എന്ന് ചോദിക്കും. ഭക്ഷണം വിളമ്പും. ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കണം എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കും.
അതാണ് അമ്മ.
ഉള്ളിലെ വേദന ഒളിപ്പിച്ച്, നിന്നെ ആഹ്ലാദഭരിതനാക്കി തിരിച്ചയക്കും — നിനക്ക് ഒരു ഭാരവും ആകാതിരിക്കാൻ.
ഇനിയെങ്കിലും
ഇന്ന് ഈ വരികൾ വായിക്കുന്ന നിനക്ക് ഒരപേക്ഷയുണ്ട് —
ഫോൺ എടുക്കൂ.
വിളിക്കൂ.
“അമ്മേ, ഞാൻ ഓർക്കുന്നുണ്ട്” എന്ന് മൂന്ന് വാക്ക് പറയൂ.
ആ മൂന്നു വാക്ക് — ഒരമ്മയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ജീവൻ നൽകും.
അമ്മ ഒരിക്കൽ ഉണ്ടാകൂ. ഒരിക്കൽ മാത്രം. ആ “ഒരിക്കൽ” കഴിഞ്ഞ് “ഞാൻ വരേണ്ടിയിരുന്നു, ഞാൻ വിളിക്കേണ്ടിയിരുന്നു” എന്ന് കണ്ണീർ വാർക്കേണ്ടി വരരുത്.
ലോകം ഉപേക്ഷിക്കും.
സ്നേഹിതർ മാറും.
വഴികൾ അടയും.
ആൾക്കൂട്ടം ഒഴിഞ്ഞുമാറും.
പക്ഷേ ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരൊറ്റ ഇടത്ത്,
ഒരൊറ്റ ഹൃദയത്തിൽ —
നിന്റെ പേര് ഇന്നും ഒന്നാം സ്ഥാനത്ത് ഉണ്ട്.
ആ ഹൃദയം അമ്മയുടേതാണ്.
അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.
ആ സ്നേഹം — ഈ ജന്മം നിനക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും നിഷ്കളങ്കമായ അനുഗ്രഹമാണ്.
“When nobody believes in you, Mom always will.”
ആ ഒറ്റ വാക്യത്തിൽ ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ ഉണ്ട്.
അമ്മ 🙏
ഹൃദയ സ്പർശി 🙏