മംഗളം വാരികയുടെ മഞ്ഞപ്പടർന്ന പഴയ പേജുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം നമ്മെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന മുഖം — ലോലൻ.
ആ ലളിതമായ വരകളിൽ ഒളിച്ചിരുന്നത് ഒരു കാലത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്.
വാക്കുകൾ കുറവായിരിക്കും, പക്ഷേ അതിലെ ചിരിയുടെ അർത്ഥം ആഴമേറിയത്.
ചെറിയ ഫ്രെയിമുകളിലൂടെ തന്നെ ചെല്ലൻ നമ്മെ ചിരിപ്പിച്ചു, ചിന്തിപ്പിച്ചു, ജീവിതം കാണിച്ചു.
എൺപതുകളിലും തൊണ്ണൂറുകളിലുമുള്ള ആ കാലത്ത്, ടെലിവിഷൻ അത്രയും അകലെ, ഇന്റർനെറ്റ് സ്വപ്നമായിരുന്നപ്പോൾ,
ആഴ്ചതോറും മംഗളത്തിന്റെ പുതിയ ലക്കം കിട്ടുമ്പോൾ, ആദ്യം തിരയുന്ന പേജ് ലോലനുള്ളതായിരുന്നു.
അവന്റെ വിചിത്രമായ മുഖഭാവങ്ങൾ, അവന്റെ ലോകം — നമുക്കെല്ലാം സ്വന്തം ലോകം പോലെ തോന്നിയിരുന്നു.
അവന്റെ കീഴെ ചെറുതായി എഴുതിയിരുന്ന പേര് — ചെല്ലൻ.
കോട്ടയം സ്വദേശിയായ ഈ കലാകാരൻ KSRTC-യിൽ പെയിന്ററായി ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെയാണ് ഈ അമരക്കാരനെ സൃഷ്ടിച്ചത്.
ദിവസവും ബസുകളുടെ നിറങ്ങൾ പൂശുന്ന ആ മനുഷ്യൻ, രാത്രികളിൽ മലയാളിയുടെ ചിരിയുടെ നിറം വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ലോലൻ വെറും കാർട്ടൂൺ കഥാപാത്രമല്ലായിരുന്നു —
അവൻ കാലത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം ആയിരുന്നു.
അവൻ നമ്മെ ചിരിയിലൂടെ പരിഹാസത്തിന്റെ ആഴം കാണിച്ചു;
ജീവിതത്തിന്റെ വേദനയിലും ഒരു ചിരിയുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
ഇന്ന്, എഴുപത്തി ഏഴാം വയസ്സിൽ ചെല്ലൻ ലോകത്തെ വിടവാങ്ങി.
എങ്കിലും, മംഗളത്തിന്റെ പഴയ പേജുകൾ തുറന്നാൽ, അവൻ ഇന്നും അവിടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു —
മഷിയുടെ മൗനമായ വരകളിൽ, കാലത്തിന്റെ പൊടിയിൽ മറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആ ആത്മാവായി.
ലോലൻ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു —
ഓരോ വായനക്കാരന്റെ ഓർമ്മയിൽ,
പത്രത്തിന്റെ മഷിത്തരികളിൽ,
ഒരിക്കൽ നമ്മെ ചിരിപ്പിച്ചിരുന്ന ആ മധുരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ.
ചിരിയുടെ നിറം മങ്ങിയ ഈ ലോകത്ത്,
ലോലന്റെ പുഞ്ചിരി ഇന്നും ഒരു ഓർമ്മയുടെ വെളിച്ചം പോലെ തിളങ്ങുന്നു.
കാലത്തെയും മരണത്തെയും മറികടന്ന്,
ചെല്ലന്റെ പേനയുടെ ആ സ്വരം ഇന്നും നമ്മോടൊപ്പം ചിരിക്കുന്നു.
🙏🏼 അമരമായ ആ ചിരിക്ക് ഒരു നമസ്കാരം.
