മാവിലശ്ശേരിയുടെ പച്ചപ്പും ഇടവഴികളും പിന്നിട്ട്, തോടിനക്കരെയുള്ള കുന്നിൻചെരുവിലെ ആ പഴയ വീടിന് മുന്നിൽ വിശ്വനാഥൻ പതറിനിന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആധുനിക ഫോണിലെ ഗൂഗിൾ മാപ്പ് അവിടെ നിശ്ചലമായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ പുറംമതിലിൽ പേരോ, നമ്പറോ, ആഡംബരത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല. നാട്ടുകാർ ഇതിനെ ‘വിലാസമില്ലാത്ത വീട്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് വെറുതെയല്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
വിശ്വനാഥൻ വലിയൊരു വ്യവസായിയാണ്. നഗരത്തിൽ അഞ്ചുനില മാളിക പണിത്, ഗേറ്റിൽ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ സ്വന്തം പേരും പദവികളും കൊത്തിവെച്ചയാൾ. പക്ഷേ, ഇന്ന് അയാളുടെ ഹൃദയത്തിന് ആ വിലാസങ്ങളൊന്നും തണലേകുന്നില്ല. മനസ്സിന്റെ അശാന്തിയിൽ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ കാറോടിച്ചു വന്നതാണ് അയാൾ.
അയാൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി. വാതിലുകൾ മലർക്കെ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരാൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. വെള്ളമുണ്ടും ബനിയനും ധരിച്ച, കണ്ണുകളിൽ പ്രശാന്തതയുള്ള വൃദ്ധനായ സ്വാമി. വിശ്വനാഥൻ തന്റെ വിസിറ്റിംഗ് കാർഡ് നീട്ടാൻ ഒരുങ്ങി. പക്ഷേ, സ്വാമി അത് നോക്കിയില്ല.
“പേരും വിലാസവും പടിക്ക് പുറത്ത് വെച്ചേക്കൂ കുട്ടീ… വിശക്കുന്നുണ്ടോ?” ആ ചോദ്യം വിശ്വനാഥനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായി തന്നെ കാണാൻ വരുന്നവർ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് ലാഭവിഹിതത്തെക്കുറിച്ചോ പുതിയ പ്രോജക്റ്റുകളെക്കുറിച്ചോ ആണ്. വിശപ്പിനെക്കുറിച്ച് ആരും ചോദിച്ചിട്ടില്ല.
അവർ ഒരുമിച്ച് ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിലിരുന്നു. ദൂരെ മാവിലശ്ശേരിയുടെ വയലേലകളിൽ കാറ്റ് തിരയിളക്കുന്നത് കാണാം.
“ഈ വീടിന് എന്താ പേരിടാത്തത്?” വിശ്വനാഥൻ ചോദിച്ചു.
സ്വാമി ചിരിച്ചു. “നമ്മുടെ വിലാസങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മളെ തളച്ചിടുന്ന മതിലുകളാണ് വിശ്വനാഥാ. പേരും പദവിയും ചേർത്ത് നാം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ഓരോ മതിലും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് നമ്മെ അകറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഈ വീടിന് വിലാസമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇവിടെ എത്തുന്നവർക്ക് ജാതിയോ മതമോ പദവിയോ ഇല്ല. ഇവിടെ മനുഷ്യർ മാത്രം വരുന്നു, മനുഷ്യരായി മടങ്ങുന്നു.”
ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു കപ്പ് ചൂട് കഞ്ഞിയും ചമ്മന്തിയും വിശ്വനാഥന്റെ മുന്നിലെത്തി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലുകളിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുള്ള വിശ്വനാഥന് ആ കഞ്ഞിക്ക് അമൃതിന്റെ രുചി തോന്നി. ഡിജിറ്റൽ മാപ്പുകളിലും ക്യു.ആർ കോഡുകളിലും ഒതുങ്ങാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിലാസം ആ ഉമ്മറത്തെ മണ്ണിൽ പടർന്നു കിടക്കുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു.
യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വിശ്വനാഥൻ തന്റെ വിലകൂടിയ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ അസംഖ്യം മിസ്ഡ് കോളുകളും മെസ്സേജുകളും. പക്ഷേ, അയാൾ അതൊന്നും ഗൗനിച്ചില്ല. അഹന്തയുടെ മേലങ്കി അഴിച്ചുവെച്ച് മാവിലശ്ശേരിയുടെ മണ്ണിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് തോന്നി, തന്റെ ഉള്ളിലും ഇങ്ങനെയൊരു വിലാസമില്ലാത്ത വീട് പണിയേണ്ടതുണ്ടെന്ന്.
നാം പണിയുന്ന വീടുകൾക്ക് വലിയ മതിലുകളും ഭംഗിയുള്ള നെയിം ബോർഡുകളും ഉണ്ടാകാം, പക്ഷേ അവിടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഗന്ധമില്ലെങ്കിൽ അത് വെറും ശൂന്യമാണ്. യഥാർത്ഥ വിലാസം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലാണ് അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ടത് എന്ന വലിയ സത്യം പേറി വിശ്വനാഥൻ കുന്നിറങ്ങി. അപ്പോഴും മാവിലശ്ശേരിയിലെ ആ വീട് ലോകത്തിന് നേരെ വാതിൽ തുറന്നുതന്നെ വെച്ചിരുന്നു.
നല്ല കഥ