ഇവിടെ
തണുപ്പ് മാത്രമില്ല—
മരിച്ചുപോയ ശ്വാസങ്ങളുടെ
നിശ്ശേഷ അവശേഷിപ്പുകളുണ്ട്.
ഭിത്തികൾക്കും
ഒരു ഗന്ധമുണ്ട്—
പഴുത്തുപോയ സമയത്തിന്റെ,
ചീഞ്ഞുപോയ ഓർമ്മകളുടെ.
വെളുത്ത മൂടികളിൽ
മൂടിയിരിക്കുന്നത്
ശരീരങ്ങൾ മാത്രം അല്ല;
പറയാനാവാതെ പോയ കഥകളുടെ
കീറിപ്പോയ പേജുകൾ.
ഇവിടെ
പേര് ഇല്ല,
ബന്ധം ഇല്ല—
കഴുത്തിൽ
തൂങ്ങിയ
ഒരു ടാഗ് മാത്രം,
അവസാന തിരിച്ചറിയലായി.
തണുത്ത ഇരുമ്പ് മേശയിൽ
ഒരു മനുഷ്യൻ—
ഇന്നലെ വരെ
ആരൊക്കെയോ ആയിരുന്നവൻ,
ഇന്ന്
ആരുമല്ല.
കത്തി തൊടുമ്പോഴും
അവന്റെ മൗനം ചിതറുന്നില്ല—
കാരണം
വേദന പോലും
ഇവിടെ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരു കോണിൽ
അടക്കിവെച്ച നിലവിളികൾ
ഭിത്തികളിൽ തട്ടി
തിരിഞ്ഞു വീഴും;
അകത്ത്
ശബ്ദങ്ങൾക്കും മരണം
സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ നോക്കി—
ഒരു മുഖം
എന്നെ പോലെ തോന്നി;
ആ നിമിഷം
എന്റെ ശ്വാസം
എന്നെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
ജീവിതം—
ഒരു നീണ്ട കഥയല്ല,
ഒരു ശ്വാസത്തിന്റെ
ചുരുങ്ങിയ ഇടവേള മാത്രം.
ഇത് മരിച്ചവരുടെ സ്ഥലം അല്ല;
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ
മരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന
ഒരു ശാന്തമായ ക്രൂരത.
ഒടുവിൽ,
നമ്മളൊക്കെ
ഇവിടെ ഒരുപോലെ—
വെളുത്ത മൂടിക്കുള്ളിൽ,
തണുത്തൊരു സത്യമായി.
അവസാനം എന്നത്
മരണം അല്ല—
ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ
അവസാന തെളിവ് മാത്രം.
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നല്ലത് ചെയ്യുക എന്ന സന്ദേശം ഉൾക്കൊണ്ട മനോഹരമായ കവിത
നല്ലെഴുത്ത് ❤️