ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഏറ്റവും അടുത്തിരുന്ന ഒരാളുണ്ടോ — ഇന്ന് ആ പേര് ഓർക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു മൂകത വരുന്നുണ്ടോ? ഒരുകാലത്ത് രാത്രിയും പകലും സംസാരിച്ചിരുന്ന, ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള വേദനകൾ പോലും തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന ഒരാൾ — ഇന്ന് ആ ബന്ധം ഒരു പഴഞ്ചൊല്ലു പോലെ, ഒരു മഞ്ഞനിറം മങ്ങിയ ഫോട്ടോ പോലെ, ഏതോ ഒരു ഫയലിൽ “Close” അടിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയല്ലേ?
നാം അതിനെ “എഴുതി തള്ളൽ” എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഒരു വാക്കിന്റെ ഭാരം
“എഴുതി തള്ളൽ” — ഈ വാക്ക് ആദ്യം കണക്കിന്റേതാണ്. ബാലൻസ് ഷീറ്റിൽ തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത കടം ക്ഷമിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ഒരു നടപടി. പക്ഷേ, ആ വാക്ക് ഇന്ന് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലേക്കും കയറിക്കൂടിയിരിക്കുന്നു. സൗഹൃദങ്ങളെ എഴുതി തള്ളുന്നു. പ്രണയങ്ങളെ എഴുതി തള്ളുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ജീവനായിരുന്ന ബന്ധങ്ങളെ, ഓർമ്മകളെ, സംഭാഷണങ്ങളെ — ഒക്കെ ഒരൊറ്റ തീരുമാനത്തിൽ “done” ആക്കി വയ്ക്കുന്നു.
ഒരു ബന്ധം അവസാനിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. കാലം മാറും, ആളുകൾ മാറും, വഴികൾ പിരിയും — അത് ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഗതിയാണ്. പക്ഷേ, ഒരാളെ “എഴുതി തള്ളുക” എന്നത് വേറൊന്നാണ്. ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിച്ചിരിക്കെ, ശ്വസിക്കവേ, നിങ്ങളെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടാകാം — അവരെ നിങ്ങളുടെ ലോകത്തു നിന്ന് ഒരു ശൂന്യതയിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നതാണ് ആ “എഴുതി തള്ളൽ.”
അപകർഷതയുടെ മുറിവ്
ഒരു ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് “എഴുതി തള്ളപ്പെട്ട” ഒരാൾ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് ഒരു ചോദ്യമാണ് “എന്തു തെറ്റ് ഞാൻ ചെയ്തു?”
ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടാതെ പോകുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ. കാരണം, ഉത്തരം കിട്ടിയാൽ, ഒരു ദുഃഖം ദഹിക്കും. ഉത്തരം ഇല്ലെങ്കിൽ, ആ ദുഃഖം ഉള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടക്കും — ചലനമില്ലാതെ, ഉരുകാതെ, ഉണങ്ങാതെ.
എഴുതി തള്ളപ്പെട്ടവർ ജീവിതകാലം മുഴുക്കെ ഒരു അദൃശ്യഭാരം പേറുന്നു. ഒരു അപകർഷതാബോധം — “ഞാൻ മതിയായവനല്ല”, “ഞാൻ ഓർക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യനല്ല” എന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ വിശ്വാസം. ആ വിശ്വാസം അവർ ഏറ്റെടുക്കുന്നത് അവരുടെ സ്വന്തം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കൊണ്ടല്ല — നിങ്ങളുടെ ഒരൊറ്റ നിശ്ശബ്ദ തീരുമാനം കൊണ്ടാണ്.
ഒരു മൊബൈൽ സ്ക്രീനിൽ “unfriend” ചെയ്യുന്ന ഒരു നിമിഷം, മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു മനുഷ്യനു ചോർന്നു തീരുന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തെ നാം അറിയാറില്ല. ഒഴിഞ്ഞ message box-ഉം, reply ഇല്ലാത്ത text-ഉം, read ആയിട്ടും reply വരാത്ത ഓർമ്മകളും — ഇവ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ എത്ര ആഴത്തിൽ ആണ്ടിറങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് നാം ചിന്തിക്കാറില്ല.
ഒരു നിമിഷം മതി
ഇവിടെ ഒരു വൈരുദ്ധ്യമുണ്ട് — ഹൃദ്യമായ ഒരു സത്യം.
ഒരാൾ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടാൻ വർഷങ്ങൾ ഒരുമിച്ചിരിക്കണം എന്നില്ല. ചിലർ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വെളിച്ചം കൊളുത്തിവയ്ക്കുന്നു — പിന്നെ കടന്നുപോകുന്നു. പക്ഷേ ആ വെളിച്ചം കെടാതെ നിൽക്കുന്നു.
ഒരു ബസ് യാത്രയിൽ അപരിചിതനായ ഒരാൾ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക്. ഒരു ദുഃഖദിനത്തിൽ അരികിൽ ഇരുന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ കൂടെ നിന്ന ഒരു സ്നേഹം. ഒരു ആശുപത്രി ഇടനാഴിയിൽ ഒരു പരിചയക്കാരൻ തന്ന ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം. ഇതൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞ ഓർമ്മകളല്ലേ? കാലത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം നിർണ്ണയിക്കുന്നില്ല — ഒരു നിമിഷത്തിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആർദ്രതയാണ് ഹൃദയത്തിൽ ആണ്ടിറങ്ങുന്നത്.
മരണത്തിന്റെ ദർപ്പണം
ഒരാൾ മരിച്ചുപോകുമ്പോൾ, നാം ആദ്യം ഓർക്കുന്നത് ആ മനുഷ്യൻ നമ്മോടൊപ്പം ചെയ്ത ചില നിമിഷങ്ങളാണ്. ഒരു ചിരി. ഒരു ഭക്ഷണ മേശ. ഒരു രാത്രിയിലെ സംഭാഷണം. ഒരു യാത്ര.
ആ ഓർമ്മകൾ ഇല്ലാത്തവർ — അടക്കു കഴിഞ്ഞ് ആൾക്കൂട്ടം പിരിഞ്ഞ ഉടനെ മറക്കപ്പെടുന്നവർ — ജീവിച്ചിരുന്നത് അദൃശ്യരായാണ്.
ഒരു മനുഷ്യൻ ഈ ഭൂമിയിൽ ജനിക്കുന്നു, ജീവിക്കുന്നു, മരിക്കുന്നു. ആ ജീവിതം ആർക്കെങ്കിലും ഒരോർമ്മ ആകണമെങ്കിൽ, അവർ ആരുടെയെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒരു ചൂടുള്ള നിമിഷം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടാണ് ചോദ്യം ഉദിക്കുന്നത് — “ഒരുമിച്ചിരുന്ന ഈ മനുഷ്യർക്ക് നീ എന്ത് ഓർമ്മ കൊടുത്തു?”
ഒരു ഭരണിയിൽ നിന്ന് കോരിയെടുക്കാൻ, ആദ്യം ആ ഭരണിയിൽ നിക്ഷേപിക്കണം. ഓർമ്മകളും അങ്ങനെ തന്നെ — കൊടുക്കാത്ത ഒരാൾക്ക് ഓർക്കപ്പെടാൻ അർഹതയില്ല.
ഒഴുകിപ്പോകുന്നത്, ബാക്കിയാകുന്നത്
കാലം ഒഴുകും. ദൂരം ഭേദിക്കും. ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ ആളുകളെ വേർപെടുത്തും. ഇതൊന്നും നമ്മുടെ കൈകളിലല്ല. ഒരേ ഒരു ഓഫീസിൽ ദിവസവും കണ്ടിരുന്നവർ നഗരങ്ങൾ മാറും. ഒരേ ക്ലാസ്മുറിയിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നവർ രാജ്യങ്ങൾ മറികടക്കും. ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിൽ ജനിച്ചവർ ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ അകലും.
ഇതൊക്കെ സ്വാഭാവികം.
പക്ഷേ, ഒഴുക്കിൽ ഒരു ബന്ധം അകന്നുപോകുന്നതും, ബോധപൂർവ്വം ഒരു മനുഷ്യനെ “ഇനി ഇല്ല” എന്ന് തീർപ്പാക്കി തള്ളുന്നതും തമ്മിൽ ഒരു അന്തരമുണ്ട്. ആ അന്തരം — ആ ഒറ്റ വ്യത്യാസം — ഒരാളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ കനം നിർണ്ണയിക്കും.
ജീവിതം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ബാക്കിയാകുന്നത് കൊടുത്ത ഓർമ്മകളാണ്. തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത, ഡിജിറ്റൽ ആൽബങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങാത്ത, മനസ്സിൽ സൂക്ഷ്മമായി ഞൊറിഞ്ഞുവച്ച ആ ഓർമ്മകൾ — ഒരു നേർത്ത ചിരിയോ, ഒരു ഊഷ്മളമായ തൊടലോ, ഒരു ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കലോ — ആണ് ഒരു മനുഷ്യജീവിതം ഈ ഭൂമിയിൽ അർഥമുള്ളതായി നിലനിൽക്കുന്ന രഹസ്യം.
ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ
നിങ്ങൾ ഇന്ന് ആരെയെങ്കിലും “എഴുതി തള്ളിയോ?” — ഒന്ന് ആലോചിക്കൂ.
ആ ബന്ധം അകന്നത് ഒരു കടൽ ഒഴുകിപ്പോയ പോലെ ആയിരുന്നോ, അതോ ഒരൊറ്റ തീരുമാനം കൊണ്ട് വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചതു പോലെ ആയിരുന്നോ?
ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരത്തിൽ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഇന്നും ഉണങ്ങാത്ത ഒരു മുറിവ് ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന സത്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഒരിക്കൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ മാനവികത — അവരെ “done” ആക്കാതിരിക്കലാണ്. ജീവിതം ഒരൊറ്റ ദിശയിൽ ഒഴുകുന്ന നദിയാണ്. ആ ഒഴുക്കിൽ ചില മനുഷ്യർ പിരിയും, ചിലർ കൂടെ നിൽക്കും. പക്ഷേ, ഒരുകാലത്ത് ഒരുമിച്ചൊഴുകിയ ഓർമ്മ ആ ഓർമ്മ ഒരിക്കലും “തള്ളാ”നുള്ളതല്ല.
കാരണം, ആ ഓർമ്മ — ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷം — ഒരുകാലത്ത് ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരൊറ്റ ദിവസം സൂര്യൻ ഉദിച്ചിരുന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.
ആ സൂര്യനെ മായ്ക്കാൻ ആർക്കും അധികാരമില്ല.
👏👏👏👏
🙏❤️
🙏