വേനൽക്കാലത്തിന്റെ കൊടും ചൂടിൽ ഇല കൊഴിഞ്ഞ് നഗ്നമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു വൃക്ഷത്തെ നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ടോ?
ആ കാഴ്ച മനസ്സിൽ ഒരു വിങ്ങൽ ഉണ്ടാക്കും. അടുത്തിടെ വരെ തളിർത്തും പൂത്തും, കിളികൾക്ക് വാസസ്ഥലവും വഴിയാത്രക്കാർക്ക് തണലുമായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ മരം ഇന്ന് ശൂന്യമാണ്. ചില്ലകൾ വരണ്ടു; ഇലകൾ പൊഴിഞ്ഞു; ചേക്കേറിയിരുന്ന പക്ഷികൾ പറന്നകന്നു. ഉണങ്ങിത്തീർന്നു എന്ന് ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കും. “ഇനി ആ മരത്തിന് ജീവനില്ല” എന്ന് ചിലർ വിധിയെഴുതും.
എന്നാൽ, ആ മരം ഉള്ളിൽ ഒരു രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കുകയാണ്.
മണ്ണിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ, കണ്ണിൽ കാണാത്ത ഇടങ്ങളിൽ, ആ വേരുകൾ ഇപ്പോഴും ജീവൻ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്. ഓരോ ഇരുണ്ട ദിനവും ആ വേരുകൾ ആഴത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ഇറങ്ങുകയാണ്, ഉറച്ചുറച്ച് പിടിമുറുക്കുകയാണ്. വേനൽ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ, ആ ശൂന്യമായ ചില്ലകളിൽ നിന്ന് ഒരു തളിർ പൊട്ടിവരും. ഒന്ന്, രണ്ട്, പിന്നെ ആയിരം. ഒടുവിൽ കൊഴിഞ്ഞ ഇലകളേക്കാൾ സൗന്ദര്യത്തോടെ ആ വൃക്ഷം ആർത്തുപൊട്ടും, ഇടിമുഴക്കം പോലെ.
ഇത് വെറുമൊരു മരത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല. ഇത് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ കഥയാണ്.
ജീവിതത്തിൽ പ്രതിസന്ധി ആഞ്ഞടിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നതാകാം, ആരോഗ്യം തകരുന്നതാകാം, സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ ഛിന്നഭിന്നമാകുന്നതാകാം, വർഷങ്ങളുടെ അധ്വാനം ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നടിയുന്നതാകാം. ആ നേരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്നത് ആ ദുരന്തം മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ചുറ്റും നടക്കുന്നതുകൂടിയാണ്.
ഇലകൾ കൊഴിയും പോലെ, ആളുകൾ പൊഴിഞ്ഞുപോകും.
തൊട്ടിലൊരുക്കാം എന്ന് ഉറപ്പുനൽകിയവർ, ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കില്ല എന്ന് ശപഥം ചെയ്തവർ, ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓരോ ആഘോഷത്തിലും പങ്കാളികളായിരുന്നവർ, ഇന്ന് ദൂരം പാലിക്കുന്നു. ചിലർ മെല്ലെ ഒഴിഞ്ഞുമാറും, ചിലർ പരിഹാസം കൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിക്കും. “അവൻ തകർന്നുപോയി”, “ഇനി അവൾക്ക് ഒന്നും ആകാൻ കഴിയില്ല” എന്ന് ഒരുകാലത്ത് കൂടെ നടന്നവർ തന്നെ ഉറക്കെ പറഞ്ഞേക്കും. ആ വാക്കുകൾ ശരീരത്തിൽ ഏൽക്കുന്ന മുറിവിനേക്കാൾ ആഴമേറിയ മുറിവ് ആത്മാവിൽ ഉണ്ടാക്കും.
എന്നിട്ടും, ആ ഇല കൊഴിഞ്ഞ മരം വീഴുന്നില്ല.
കാരണം, ദൃശ്യമായ ആകർഷണം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അദൃശ്യമായ ശക്തി ഊട്ടിയുറപ്പിക്കപ്പെടുകയാണ്. ബാഹ്യമായ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ ആന്തരിക ദൃഢത കൂടുതൽ ആഴമേറുകയാണ്. വേദന ഒരു ശിക്ഷ മാത്രമല്ല, അത് ഒരു ശില്പകലകൂടിയാണ്. ചെളിയിൽ ചവുട്ടി നടക്കുമ്പോഴാണ് കാൽ ഒരുവൻ ഭൂമിയോട് ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെടുന്നത്.
പ്രതീക്ഷ— ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് മതി ഒരു ജീവനെ നിലനിർത്താൻ.
ഉള്ളിൽ ഒരു തരിമ്പ് ആശ ബാക്കിയുള്ളിടത്തോളം, ജീവൻ പൂർണ്ണമായി ഒടുങ്ങിയിട്ടില്ല. ഇരുട്ടിൽ കൈ നീട്ടുന്ന ഒരാൾ, ഒടുവിൽ ഏതോ ഒരു വെളിച്ചം കണ്ടുമുട്ടുകതന്നെ ചെയ്യും. ഇതൊരു കേവലമായ ആശ്വാസവാക്കല്ല. ഇതൊരു പ്രകൃതിനിയമമാണ്. ഇരുൾ എത്ര കൂരിരുട്ടായാലും, ഒടുവിൽ പ്രഭാതം തന്നെ വിജയിക്കും.
ചരിത്രം നോക്കൂ. ദൈവത്താൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടെന്ന് പരിതപിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ ഇരുന്നവർ ലോകചരിത്രം മാറ്റിയെഴുതി. ജയിലിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടവർ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ആഴക്കയങ്ങളിൽ ആണ്ടവർ ഒടുവിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ആശ്രയമായി. അവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരൊറ്റ ആയുധം, ആ ഉള്ളിലെ ജ്വലിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷ മാത്രമായിരുന്നു.
ഓർക്കൂ, ഈ വേനൽ ശാശ്വതമല്ല.
ഇന്ന് നിങ്ങളെ വിട്ടകന്ന പക്ഷികൾ, പൂത്തിരിക്കുന്ന ഒരു നാൾ തിരിച്ചുവരും. ഒരുകാലത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഏഴിരട്ടിയായി തിരിച്ചുകിട്ടിയ കഥകൾ ഈ ഭൂമിയിൽ ആയിരമുണ്ട്. അതുണ്ടാകണമെങ്കിൽ ഒന്നേ വേണ്ടൂ — ആ വേരുകൾ ഒടിഞ്ഞുപോകരുത്. ആ ആന്തരിക വിശ്വാസം ഒരിക്കലും കൈവിടരുത്.
വേനലിൽ ഇലകൾ കൊഴിയും, പക്ഷേ വേരുകൾ ആഴമേറും.
ഒടുവിൽ ആർത്തുപൊട്ടുന്നത്, ഒരു ജീവിതം മാത്രമല്ല — ഒരു പ്രതിജ്ഞ കൂടിയാണ്.
