കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നില്ല—ഈ വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ ലളിതമെന്നു തോന്നാം, പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒരു ജീവിതപാഠത്തിന്റെ ആഴമുണ്ട്. മനുഷ്യൻ കൂടുതലായി വിശ്വസിക്കുന്നത് കണ്ണിനെയും കാതിനെയും തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അവ രണ്ടും പലപ്പോഴും നമ്മെ ചതിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമാണ്.
വെയിലിൽ വീഴുന്ന നിഴൽ നോക്കി ഒരു മരത്തിന്റെ വലിപ്പം അളക്കാൻ കഴിയില്ല. അകലത്ത് കാണുന്ന മല അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ചെറുതാകുന്നതുപോലെ, ദൂരത്തിൽ നിന്നുള്ള കാഴ്ചകൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ വക്രരൂപങ്ങളാകാം. ഒരു അമ്മ മകനെ ശാസിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അവൾ ക്രൂരയാണെന്ന് നമുക്ക് തോന്നാം; എന്നാൽ ആ ശാസനയുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്നേഹം നമുക്ക് കാണാനാവില്ല. വഴിയരികിൽ നിശ്ശബ്ദനായി നിൽക്കുന്ന ഒരാളെ നാം അഹങ്കാരിയെന്നു വിളിക്കും; പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ കരയുന്ന മനസ്സ് ആരറിയും?
വാക്കുകളും അങ്ങനെതന്നെ. ഒരാൾ പറഞ്ഞ ഒരു വാചകം മറ്റൊരാളുടെ കാതിലെത്തുമ്പോൾ അതിന് പുതിയ നിറം വരും. കഥപറയുന്ന ഓരോ നാവിലും സത്യം ചെറിയ വേഷം മാറുന്നു. ഒടുവിൽ നാം കേൾക്കുന്നത് യഥാർത്ഥ സംഭവമല്ല, അതിന്റെ അനേകം പ്രതിബിംബങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ബന്ധങ്ങൾ തകർന്നുപോകുന്നത്, മനുഷ്യർ തമ്മിൽ അകലം പിറക്കുന്നത്.
ഇന്നത്തെ കാലം ഈ തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ വലിയ വിപണിയാണു. മൊബൈൽ സ്ക്രീനുകളിൽ തെളിയുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ സത്യമെന്നു നാം കരുതുന്നു. ഒരു ചിത്രത്തിൽ നിന്നു ഒരാളുടെ സ്വഭാവം വായിച്ചെടുക്കുന്നു, ഒരു ശബ്ദക്ലിപ്പിൽ നിന്നു അവന്റെ ആത്മാവ് അളക്കുന്നു. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ ഒരു ഫ്രെയിമിൽ ഒതുങ്ങുന്ന കഥയല്ല; അവൻ അനേകം അധ്യായങ്ങളുള്ള പുസ്തകമാണ്.
അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് അല്പം വൈകി മാത്രം വിധി പറയാൻ പഠിക്കണം. കേട്ടതിനെ നേരെ ഹൃദയത്തിൽ കൊത്തിവയ്ക്കാതെ, കണ്ടതിനെ അവസാന വാക്കാക്കി മാറ്റാതെ, സത്യം അന്വേഷിക്കുന്ന സഹനമുണ്ടാകണം. സംശയം വെറുപ്പിന്റെ വിത്താകരുത്; അത് വിവേകത്തിന്റെ വിളക്കാകണം.
ജീവിതം പലപ്പോഴും ഒരു നാടകവേദിപോലെയാണ്—
പുറംകാഴ്ചയിൽ ഒരു രംഗം,
അകത്തളത്തിൽ മറ്റൊരു കഥ.
അത് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ വളരുന്നത്.
സ്നേഹാദരങ്ങളോട്..
